به گزارش خبرگزاری انتخابتو، پرویز جاهد منتقد سینما در گفت وگو با انتخابتو اظهار داشت: معتقدم شهرت جهانی سینمای ایران که زمانی مبتنی بر کیفیت و زبان سینمایی فیلمسازانی چون عباس کیارستمی و امیر نادری بود، متاثر از تغییر مناسبات سیاسی و فرهنگی در سال های اخیر شده است. به گفته وی، این جابه‌جایی باعث شده تا توجه جشنواره‌های بزرگ بین‌المللی از برخی سینمای رسمی ایران دور شود و به سمت فیلم‌های زیرزمینی و آثار سیاسی و اعتراضی برود.
استقلال؛ واژه ای که نیاز به بازتعریف دارد
جاهد در این گفت وگو تأکید می کند که هر فیلمی که خود را «مستقل» یا «زیرزمینی» معرفی کند، لزوماً استقلال هنری ندارد. او معتقد است که بخشی از موفقیت بین‌المللی این آثار بیشتر تحت تأثیر مضامین سیاسی و شرایط اجتماعی ایران بوده است تا نوآوری در زبان سینمایی. موضوعاتی که بعد از «زن، زندگی، آزادی»، به ویژه برای نهادها و مخاطبان فرهنگی غربی بیشتر مطرح شده است.
وقتی تگ ها مسیر کلی یک فیلم را مشخص می کنند
از منظر این منتقد، «زیرزمینی»، «ضد حکومتی»، «زندانی» و «بدون مجوز» در کنار سانسور و محدودیت های تولید، عوامل متعددی را تشکیل می دادند که می توانستند یک فیلم ایرانی را برای جشنواره های خارجی جذاب تر کنند. او معتقد است که علاقه جشنواره ها به کنکاش صداهای مظلوم و مظلوم در کنار شرایط متشنج تولید در ایران، گاهی باعث می شود که جنبه روایی و سیاسی یک اثر بیشتر از محاسن سینمایی آن در نحوه دیده شدن آن در جهان تعیین کننده باشد.
متن کامل این سخنرانی اینجا برای خواندن
۲۴۲۲۴۴
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین