یکی از اعضای اندیشکده آمریکایی شورای آتلانتیک در متنی کوتاه به تحلیل گزینه های ایران و آمریکا و پیامدهای آنها پرداخت.
به گزارش «انتخاب»، دنیس سیترونویچ، یکی از اعضای اندیشکده آمریکایی آتلانتیک در صفحه توئیتر خود نوشت:
تقاطع راهبردی: بین جنگ و یک معامله با پیامدهای گسترده برای خاورمیانه
الف) با تکمیل استقرار نیروهای آمریکایی در خلیج فارس، برخی حقایق اساسی در مورد روابط ایالات متحده و ایران بیش از پیش روشن می شود.
ب) اولاً، شانس دستیابی به توافق هنوز ضعیف است. تا زمانی که واشنگتن بر شرایط فعلی خود پافشاری میکند، تهران بعید است آنچه را که «امتیازات تحمیلی معادل تسلیم» میداند، بپذیرد.
ج) در چنین شرایطی، به نظر می رسد ایران مایل به پذیرش خطر تشدید تنش، حتی احتمال حمله نظامی، به جای پذیرش خواسته هایی است که از نظر او اساساً تحقیرآمیز است.
د) همچنین روشن می شود که «حمله نمادین» گزینه واقع بینانه ای برای دولت آمریکا نیست. حتی اگر هدف اعلام شده جلوگیری از یک جنگ تمام عیار در منطقه باشد، حجم استقرار نیرو و تاکید بر ضربه ای معنادار، احتمال اقدام محدود و سنجیده را تا حد زیادی کاهش می دهد.
ه) مشکل اصلی عدم قطعیت استراتژیک است. هنوز مشخص نیست که هدف نهایی دولت ایالات متحده چیست، راه حل قابل اعتمادی چگونه خواهد بود و آیا واقعاً می توان تشدید را کنترل کرد.
و) این عدم قطعیت به ویژه با توجه به نحوه تفسیر ایران از مناقشه فعلی خطرناک است. تهران با آموختن از بحران های قبلی، به ویژه جنگ کوتاه اما شدید «12 روزه» و ناآرامی های داخلی پس از آن، به نظر می رسد معتقد است که این دور از نبردها با هدف تضعیف پایه های حکومت است. در چنین چارچوبی، این تعارض نه به عنوان یک عامل بازدارنده، بلکه به عنوان یک تهدید وجودی تلقی می شود. تهدیدی که نیازمند مبارزه برای بقا است.
ز) کار دیپلماتیک فشرده در پس زمینه ادامه دارد. بازیگران از قطر تا ترکیه در تلاش هستند تا از تشدید تنش ها جلوگیری کنند یا حداقل آنها را تحت کنترل نگه دارند. اما فراتر از بی اعتمادی عمیق دوجانبه میان واشنگتن و تهران، یک شکاف اساسی در برداشت های استراتژیک وجود دارد. دولت آمریکا ظاهراً تصور می کرد که فشار اقتصادی و انزوای سیاسی علیه ایران در نهایت این کشور را مجبور به دادن امتیازات بی سابقه می کند. اما در تهران، درگیری به طور گسترده به عنوان تلاشی برای از بین بردن ارزشهای اصلی انقلاب اسلامی تلقی میشود.
ح) در نتیجه دو مسیر اصلی باقی می ماند. اولین مسیر، توافق هستهای محدود و مرحلهای است: محدودیت بر ذخایر اورانیوم غنیشده، بازگشت بازرسان بینالمللی، توقف تنشهای نظامی و امکان لغو تحریمها در ازای آن.
مسیر دوم یک عملیات نظامی همه جانبه است که اهداف نهایی آن مشخص نیست و کنترل پویایی تشدید به شدت دشوار خواهد بود.
ط) انتخاب بین این دو مسیر نه تنها روابط آمریکا و ایران را شکل می دهد، بلکه تعادل استراتژیک خاورمیانه را برای سال های آینده بازتعریف خواهد کرد.