معرفی بمب هیدروژنی توسط رئیس جمهور آمریکا، بهمن 1328

پنج ماه پیش، ایالات متحده برتری هسته ای خود را از دست داده بود. زمانی که اتحاد جماهیر شوروی با موفقیت بمب اتمی را در محل آزمایش در قزاقستان منفجر کرد. چند هفته بعد، سرویس های اطلاعاتی بریتانیا و آمریکا به یک نتیجه تکان دهنده رسیدند: کلاوس فوکس، دانشمند آلمانی الاصل و از چهره های ارشد برنامه هسته ای آمریکا، برای شوروی جاسوسی می کرد. این دو رویداد، و این واقعیت که شوروی اکنون همه چیزهایی را که آمریکایی‌ها در مورد ساخت بمب هیدروژنی می‌دانستند، می‌دانستند، ترومن را بر آن داشت تا مسابقه ابرقدرت‌ها را برای ساخت اولین «بمب فوق‌العاده» جهان با بودجه هنگفت تأیید کند. اصطلاحی که او در بیانیه عمومی خود در 31 ژانویه به کار برد.

در 1 نوامبر 1952، ایالات متحده با موفقیت اولین بمب هیدروژنی جهان به نام مایک را در اتل Enewetak در جزایر مارشال اقیانوس آرام منفجر کرد. این سلاح گرم‌هسته‌ای 10.4 مگاتنی که بر اساس اصول تلر-اولام و انفجار تابشی مرحله‌ای ساخته شده بود، فوراً کل جزیره را تبخیر کرد و دهانه‌ای به عرض بیش از یک مایل (حدود 1.6 کیلومتر) را پشت سر گذاشت.

شدت خارق العاده انفجار مایک از اندازه ابر قارچی مشهود بود. در عرض 90 ثانیه، ابر قارچی تا ارتفاع 57000 فوتی بالا رفت و وارد استراتوسفر شد. یک دقیقه بعد به ارتفاع 108000 پا رسید و در نهایت در سقفی در حدود 120000 فوت تثبیت شد. نیم ساعت پس از آزمایش، ابر قارچ به عرض 60 مایل گسترش یافت و پایه سر ابر به ستون آن در ارتفاع 45000 فوتی متصل شد.

سه سال بعد، در 22 نوامبر 1955، اتحاد جماهیر شوروی اولین بمب هیدروژنی خود را بر اساس همان اصل “داخلی سازی تشعشعی” منفجر کرد. بنابراین، هر دو ابرقدرت به «بمب جهنمی» که بسیاری از آمریکایی ها آن را می گویند، دست یافتند و جهان برای اولین بار در تاریخ زیر سایه تهدید جنگ گرما هسته ای قرار گرفت.

منبع: خبرآنلاین