فیلمی که شعاری ندارد و کسی را مقصر نمی داند، مخاطب را با یک سوال اساسی مواجه می کند: چه ساختارهایی مردم را به قاچاقچی یا قهرمان تبدیل می کنند؟ و به این ترتیب یوسف به جایی رسید که پدرش ابراهیم حاتمی کیا در «خروج» به آن نزدیک شده بود اما نتوانست به آن دست یابد.
«اسکورت» داستان افسر پلیسی را روایت می کند که برای نجات جان دوست سرطانی اش مجبور است زنی را واکسینه کند و قاچاق او را از مرزی به مرز دیگر همراهی کند. اگرچه این داستان ساده به نظر می رسد، اما هسته دراماتیک فیلم درگیری های اخلاقی و تصمیمات خاکستری است. جایی که وظیفه، وجدان و بقا با هم برخورد می کنند و هیچ پاسخ ساده ای وجود ندارد. فیلم بررسی اخلاقی و جامعه شناختی مرز، قانون و انسانیت و کنش و جاده است.
ریتم فیلم نفس گیر و در عین حال کنترل شده است. تنش ها نه از اغراق بلکه از موقعیت های واقعی و تصمیمات انسانی ناشی می شود. لحظاتی که می تواند مستقیما بر احساسات مخاطب تاثیر بگذارد. جاده ها، کوه ها و مرزهای بوشهر و فارس تنها چیزهای پس زمینه نیستند. هر لوکیشن، از جاده خاکی مرز تا کابین ماشین، معنایی اخلاقی و بصری دارد و هر پیچ در جاده، استعاره ای از مخاطرات اخلاقی است که شخصیت اصلی را تهدید می کند. دوربین ناظری است که قضاوت را به بیننده دانا واگذار می کند و نه تنها آن را کنترل می کند، بلکه بیننده را در تصمیم گیری ها و احساسات شخصیت ها سهیم می کند.
در این عرصه، موسیقی شاهکار سروش تعظمی به عنوان یک موتور عاطفی و روانی عمل می کند. همانطور که یوسف فرزند ابراهیم حاتمی است، سروش نیز فرزند مجید تعظمی است و هر دو نماینده نسل جدیدی هستند که با حفظ اصالت خود بدون تقلید از والدین خود به زبان خود صحبت می کنند. موسیقی سه بعدی Atmos نفس ماشین ها، باد و شلیک گلوله را برای مخاطب به ارمغان می آورد و تجربه ای فراگیر را خلق می کند که در سینمای ایران سابقه نداشته است.
بازیگری یکی دیگر از عناصر کلیدی است که «اسکورت» را سرپا نگه می دارد. یک فرمانده جدید در نقش یک سرباز باید همزمان اقتدار یک افسر مجری قانون و شکنندگی انسانی را نشان دهد. طیف وسیعی از احساسات، از درگیری اخلاقی شخصیت گرفته تا ترس و وجدان پیچیده او. هدی زین العابدین در نقش شوطی زن نماد رمز و راز و سرکشی است. شخصیتی که هم عزم برای عبور از مرز را نشان می دهد و هم ترس های پنهان انسان را. شیمی بین این دو فیلم را از یک اکشن ناب به یک درام روانی و اخلاقی تبدیل می کند. حضور بازیگران باتجربه ای چون رضا کیانیان و افشین هاشمی کیفیت سکانس های مکمل را تضمین می کند و تعادل بین نقش اصلی و فرعی، ریتم و قوام فیلم را حفظ می کند.
یکی از مهمترین دستاوردهای «اسکورت» این است که جامعه ای مرزی و حاشیه ای را بدون شعار و فشار در کانون توجه قرار می دهد. شوطی ها به عنوان رانندگان مرزی خطرناک و حاملان اقتصاد زیرزمینی، سال ها در حاشیه روایت ها باقی مانده اند. اما این فیلم وارد دنیای آنها می شود و انگیزه ها، ترس ها و محدودیت های آنها را آشکار می کند. در عین حال، شخصیت پلیس میانجی بین وجدان و قانون است و سفر او نشان می دهد که حتی قانونگذاران نیز باید تصمیمات خاکستری را در زمانی که سیستم ناعادلانه است، اتخاذ کنند.
«اسکورت» فیلمی است که ژانر اکشن را به بستری برای درگیری های اخلاقی و فلسفی تبدیل می کند. تعقیب و گریز، موانع بزرگ و موقعیتهای پرمخاطره صرفا ابزاری برای پیشبرد درام و برجسته کردن درگیریهای انسانی هستند. هر رویکرد به هدف، در عین هیجانانگیز بودن، دارای اهمیت اخلاقی خاص خود است و انتخاب هر شخصیت باعث میشود مخاطب مرزهای قانون، وجدان و منافع شخصی را زیر سوال ببرد.
استفاده جسورانه از فناوری صوتی Atmos 3D نه تنها یک نمایش فنی بلکه یک ابزار روایت نیز است. مخاطب غرق در دل جاده ها و کابین ماشین ها، صدای موتور و شات ها، باد و تنفس شخصیت ها همه متمرکز و جوی است. این انتخاب تجربه کاملی را به مخاطب می دهد و نشان می دهد که سینمای ایران بدون خدشه دار شدن اصالت خود می تواند با استانداردهای جهانی رقابت کند.
این فیلم اکشن و هیجان را با بررسی های اخلاقی، جامعه شناختی و روانشناختی ترکیب می کند.
و مهمتر از آن، در «خروج» به سؤالاتی پاسخ می دهد که پدرش نمی توانست به آنها برسد. این نشان می دهد که چگونه مردم مجبور می شوند در یک چارچوب قانونی ناعادلانه تصمیمات خاکستری بگیرند و چگونه مرزهای قضایی و اخلاقی جامعه مردم را به قهرمان یا متهم تبدیل می کند.
«اسکورت» هم برای مخاطب عام که هیجان می خواهد و هم برای منتقدانی است که می خواهند جامعه و مردم را بررسی کنند. این تعادل، شجاعت، دقت فنی و فرمی باعث می شود که فیلم نه تنها در جشنواره بلکه در اکران عمومی نیز موثر واقع شود. یوسف حاتمی کیا با فیلم پسران خود ثابت کرد که نسل جدید سینمای ایران می تواند مستقل، شجاعانه و هنرمندانه صحبت کند. کاری که نسل قبل شروع کرد اما نتوانست به پایان برساند.
«اسکورت» تجربهای است که مخاطب را وادار میکند درباره قهرمان، قانون و انتخابهای انسان تجدیدنظر کند. فیلمی که نه تنها سرگرم کننده و هیجان انگیز است، بلکه افکار و قضاوت تماشاگر را نیز به چالش می کشد. شاید این بزرگترین دستاورد یوسف حاتمی کیا باشد: رسیدن و رسیدن به نقطه ای که پدرش فقط در Exodus به آن نزدیک شد.
5959
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین