به گزارش خبرگزاری انتخابتو، ایرنا نوشت: علیرضا معتمدی در این اثر موفق می شود با استفاده از فضایی محدود و محدود، فضایی خلاقانه و چند لایه ایجاد کند که بیننده را به تناقضات و کشش هوشمندانه بکشاند. این تناقضات که در یادداشت اول به آن اشاره شد، نقاط ضعفی نیستند، بلکه در واقع قلب تپنده و مفهوم محوری فیلم هستند.
معتمدی در دختر پریخانم هم قصه می گوید و هم قصه نمی گوید، هم خسته کننده است و هم به شدت جذاب، راوی خوبی است و ساختار داستانی را به درستی می شکند، نگاهی واقع گرایانه دارد و خیالاتش به اوج می رسد و این تضادها همه در کنار هم به نظر می رسد که ریتم و هارمونی مناسبی به فیلم می دهد.
این نوسان بین «کسلی» و «جذابیت شدید» تصادفی نیست، بلکه ابزاری است که انتظارات مخاطب را از سینمای روایی کلاسیک به چالش میکشد، گویی فیلمساز میخواسته القا کند که زندگی درونی شخصیتها (و شاید جامعهای که در آن زندگی میکنند) بخشی از واقعیتها، خیالپردازیها و تضادهاست تا داستانی منسجم.
یکی از نقاط قوت فیلم همزیستی مسالمت آمیز (و گاه متناقض) رئالیسم و فانتزی است که صحنه هایی در فضایی کاملا ملموس و روزمره ناگهان با عناصر رویایی، شاعرانه و حتی شبح آمیزی آمیخته می شود. این انتقال ها به قدری طبیعی اتفاق می افتد که مرز بین واقعیت و خیال مخدوش می شود، این ویژگی به غنای بصری و احساسی فیلم کمک می کند و بیانگر وضعیت روحی شخصیت اصلی یا مکانی است که در آن زندگی می کند.
فانتزی در «پری هانیم» گریز از واقعیت نیست، بلکه زبان دیگری برای بیان آن است.
معتمدی با وجود محدودیت فضا، فضایی پوچ و در عین حال شاعرانه را با طراحی صحنه مناسب، نورپردازی و صدابرداری موثر خلق می کند. این محدودیت فضایی بیش از آنکه به یک نقطه ضعف تبدیل شود به عنصری نمادین تبدیل می شود و می توان آن را نمادی از تنگناهای اجتماعی، ذهنی یا احساسی شخصیت تعبیر کرد و هر زاویه، هر سایه و هر صدای غیرمنتظره ای در این فضا معنا پیدا می کند و بار دراماتیک فیلم را افزایش می دهد.
نکته جالب توجه در «دختر پری» این است که همه این تضادها، ملال و جاذبه، داستان و ضدقصه، واقعیت و خیال، در نهایت به کلیتی هماهنگ و موزون می رسند و این هارمونی نه با از بین بردن تضادها، که با پذیرش و در هم تنیدگی آنها شکل می گیرد.
موسیقی، سکوت های حساب شده و ویرایش غیرخطی نقش مهمی در ایجاد این ریتم دارند.
«دختر پری» فیلمی است که به راحتی نمی توان آن را در یک ژانر خاص قرار داد. چه، این مطالعه سوالات بیشتری نسبت به پاسخ ایجاد می کند.
معتمدی جسورانه فرمی را امتحان کرد که کمتر در سینمای ایران دیده می شود. اگرچه این سبک روایت ممکن است برای برخی بینندگان چالش برانگیز یا گاهی کند باشد، اما فیلم از صداقت و خلاقیت هنری قابل تحسینی برخوردار است. «دختر پری» یک سرگرمی ساده نیست، یک تجربه سینمایی است که مخاطب را به اندیشیدن به محدودیت های روایت، واقعیت و تخیل دعوت می کند.
این فیلم ثابت می کند که آثاری با عمق و فرم مفهومی متفاوت با منابع محدود قابل تولید است و سینمای مستقل ایران ظرفیت غنی برای چنین آثاری دارد.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین