بعدی- شخصیت های درخشان بسیاری در افق ادبیات ایران وجود دارد که هر کدام از آنها اهمیت متفاوتی دارند.
بر اساس گزارش فردا، مجتبی مینوی متولد 19 بهمن 1281 و درگذشته 6 بهمن 1355 است و به عنوان یکی از بهترین نویسندگان و مصححان تاریخ ادبیات معاصر فارسی شناخته می شود.
هم تیمی صادق هدایت، بنیانگذار بی بی سی فارسی
مجتبی مینوی در تهران به دنیا آمد. با این حال بیشتر دوران کودکی خود را در عراق گذراند. وی در 9 سالگی به همراه پدرش که روحانی بود به ایران بازگشت و تحصیلات خود را در ایران ادامه داد. در دوران تحصیل در ایران با صادق هدایت آشنا شد و این آغاز یک دوستی طولانی و مهم بود.
وی به دلیل وظیفه پدرش در مجلس شورای ملی، مدتی در مجلس به عنوان تن نگار مشغول به کار شد و در این مدت به فراگیری زبان پهلوی پرداخت. بعد مدتی به فرانسه رفت و به عنوان معاون در دفتر بازرسی دانشجویان سفارت ایران مشغول به کار شد. ورود به فرانسه آغاز یک سلسله مهاجرت طولانی و در عین حال پربار برای مینوس ها بود.
او با جدیت بیشتری به یادگیری زبان فرانسه و انگلیسی پرداخت و هر دوی این زبان ها را به خوبی یاد گرفت. او بعدها چندین بار به انگلستان مهاجرت کرد و در این دیدارها با بسیاری از خاورشناسان غربی تعامل داشت. در نهایت انگلستان را برای 15 سال زندگی انتخاب کرد و مدت زیادی را صرف کسب دانش و تجربه در این کشور کرد.
مینوی نیز مدتی در ترکیه ماند. وی در دوران اقامت خود در ترکیه، علاوه بر تحقیق در مورد کتاب های خطی، تعدادی از این کتاب ها را نیز به صورت میکروفیلم تهیه و به ایران آورد. علاوه بر این، مینوی را که به همراه حسن مکار در سال 1319 در تأسیس گروه بی بی سی فارسی نقش داشته است را باید از بنیانگذاران این دپارتمان بی بی سی دانست.
دوستی مینوی با صادق هدایت دوستی بسیار طولانی و صمیمانه بود. در این میان نام های دیگری نیز به حلقه دوستان هدایت و مینو اضافه شد، از جمله بزرگ علوی و مسعود فرزاد که دو چهره برای آنها اهمیت ویژه ای داشتند.
در روزگاری که گروهی از نویسندگان تهران خود را گروه صبا معرفی می کردند، مینوی به همراه هدایت، علوی و فرزاد با کنایه و دهنکجی نام گروه خود را گروه رابا گذاشتند. گروه هفت نفره متشکل از شش شخصیت اصلی بود که نویسندگانی چون ملک الشرعی بهار، سعید نفیسی و بدیع الزمان فروزانفر رهبری می کردند.
از سوی دیگر، مینوی و دوستانش که گروه صبا را نویسندگانی کهنه و تا حدودی متحجر می دیدند، در عرصه ادبیات شروع به فعالیت کردند. این مناقشه به یکی از معروف ترین بحث های تاریخ ادبیات فارسی تبدیل شد. صادق هدایت هسته اصلی گروه رابه بود. هر چهار نفر از افرادی بودند که به دنبال نوآوری در ادبیات فارسی بودند و معتقد بودند که ادبیات ایران باید از مرزهای سنتی خود – البته با حفظ ریشه هایش – دور شود و طرحی به اصطلاح نو ارائه کند.
بعدها تعدادی دیگر از شاعران، نویسندگان و نویسندگان نیز به این گروه چهار نفره پیوستند که نیما یوشیج، پرویز ناتل خانلری و عبدالحسین نوشین از آن جمله اند. جالب است که برخی از اعضای گروه رباح از شاگردان گذشته برخی از شرکت کنندگان در حلقه هفتم بودند. به عنوان مثال مجتبی مینوی نقد را در محضر محمد قزوینی آموخت، اما همچنان یکی از رقبای اصلی استادش شد.