به گزارش انتخابتو روزنامه اعتماد، با کمال تبریزی کارگردان باسابقه سینما و از اعضای «شورای نمایش فیلم پروانه» مصاحبه ای صورت گرفت و نظر وی درباره این رفتار جویا شد.
شما در حال خواندن این مصاحبه هستید:
اگر موافقید بحث را از شرایط امروز سینما شروع کنیم. برخی کارشناسان معتقدند سینمای پس از جنگ، سینمای قبل از جنگ نیست. تحلیل شما چیست؟
جنگ بر تک تک قشرهای یک جامعه تأثیر می گذارد، آثار جنگ فقط تخریب اقتصاد نیست، جنگ دیدگاه ها و افکار افراد جامعه را تغییر می دهد، دامنه این تغییرات از ناامیدی تا اوج اعتقاد به حقیقت زندگی متفاوت است، بنابراین بسته به سنت مردم هر منطقه، آثار جنگ به شکل های مختلف ظاهر می شود. این تأثیرات آنی و کوتاه مدت بر رفتار جوامع تأثیر می گذارد، اگرچه تأثیرات بلندمدت را نیز شامل می شود. بنابراین، در صورتی که اقتباس از طرحها و ایدههای سینمایی نیاز به زمان کافی داشته باشد، دیدگاه، سلیقه و علایق مخاطب سینما بهطور نسبتاً ناگهانی تغییر میکند و از این رو برای مدتی از تغییر جنبشهای اجتماعی دور میماند تا بتواند داستانهای جاری و جذاب را بازگو کند، رفتارهای جاافتاده را تحلیل کند و نظرات و تفسیرهای نویسندگان را نیز شامل شود. عموماً آثاری که بلافاصله پس از جنگ تولید میشوند، عمدتاً شعارگونه هستند و احساسات موقتی را برمیانگیزند.
پس از جنگ، جامعه با تحولات اساسی مواجه شد و در شرایط کنونی، بیانی که سینما ارائه می دهد از جامعه عقب می ماند. آیا چنین موضوعی باعث نمی شود سینما اهمیت خود را از دست بدهد؟ با این حال، در قدیم، نسلی از کارگردانان مانند شما داستان های بسیار مترقی را تعریف می کردند که به مشکلات کنونی جامعه مربوط می شد. موافقی
همان طور که اشاره کردم، جنگ در هر سطحی تغییرات گسترده ای ایجاد می کند و در مورد ایران و سرزمین ما، تا به حال شاهد تاثیرات غیرقابل تصوری بوده ایم! گرد هم آمدن افراد مختلف جامعه با نگرش ها و سبک های زندگی متفاوت، اتفاقی است که یکی از نتایج مثبت دفاع سرزمینی و اشتراک میهن پرستی است. از این رو، همه به ویژه نهادهای دولتی به درک جدیدی رسیدند که چتر حاکمیت باید شامل همه ایرانیان با هر سلیقه و سبک زندگی باشد.
با این تغییر نگاه جامعه، نه تنها در سینما، بلکه در برنامه سازی و تولید سریال در تلویزیون به اصطلاح ملی نیز باید شاهد تحولات جدی باشیم. بنابراین با این تغییرات، سینما نیازمند بازگشت به هویت و هدف وجودی خود در مواجهه با مخاطبان مختلف است. امروزه توجه به حذف پروانه های ساخت و ساز از محدوده کنترل و محدودیت دولتی ناشی از همین ضرورت است. بنابراین بخش قابل توجهی از عقب ماندگی فرهنگی سینما ناشی از شرایط و ممنوعیت های قدیمی است.
جالب اینجاست که در شرایط کنونی حتی مسئولان نیز متوجه تفاوت ها هستند و علاقه مند به تغییر ساختار هستند و اکران فیلم «تهران نزدیک تو» یا اکران فیلم هایی مانند «پیر پسر» و «ذن و کودک» در سال گذشته این موضوع را ثابت کرد، اما حواشی اخیر فیلم «تهران نزدیک تو» نشان داد که عده ای مخالف آن هستند. ارزیابی شما چیست؟
متأسفانه با وجود تحولات جدی در مبارزات رمضانی و بروز قضاوت های ناعادلانه در مورد افراد و حوادث گذشته، هنوز عده ای اندک هستند که برای تحقق خواسته های شخصی خود بر قانون شکنی و توسل به روش های قدیمی اصرار دارند!
با اینکه مجوز غربالگری دارند اما از روشی که برای جلوگیری از اکران مارمولک استفاده می کنند، بعداً به اشتباهات خود اعتراف می کنند، رفتار گذشته خود را فراموش می کنند و همین روش را برای تهران در کنار شما تکرار می کنند! در قانون کشور به صراحت تاکید شده است که فیلم های دارای پروانه نمایش در تمامی سینماهای کشور اجازه اکران دارند و کسانی که در برابر اجرای قانون مقاومت می کنند قطعا جامعه هنری را منصرف کرده و به قانون شکنی تشویق می کنند و بر عدم تقصیر پافشاری می کنند. تشخیص اعضای محترم و متخصص شورای پروانه نمایش طبیعتا بر قضاوت دیگران و هر نظر و سلیقه شخصی ارجحیت دارد. متأسفانه قضاوت های قدیمی و عقب مانده جامعه همواره نیازمند گذشت زمان برای درک اشتباهات و محاسبات نادرست آنها بوده است و البته این درمان پس از مرگ سهراب خواهد بود.
اگرچه شعارها از همدلی در میان مردم صحبت می کند، اما در عمل چنین شعارهایی پس از جنگ دنبال نمی شود.
متأسفانه این رفتار مهمترین عامل از بین رفتن سرمایه اجتماعی است و کشور را در مقابل ضعف رسانه های خارجی و حمایت یکپارچه ملت شکننده و ناخوشایند می کند. چه کسی نداند که چنین روش هایی آسیب بزرگی به دولت گرایی و وحدت ملی وارد می کند؟
در جریان اکران فیلم «تهران کینارات» علیه صاحبان این فیلم شکایتی تشکیل و رئیس سازمان سینمایی احضار شد.
امیدوارم حداقل از این به بعد شاهد شکایت از هنرمندان نباشیم و با گفت و گو سوءتفاهم ها را برطرف کنیم. شخصاً قضاوت ریاست محترم سازمان سینمایی را نشانه خوبی می دانم و در شورا همواره بر این عقیده بوده ام که تعامل و گفت وگوی حضوری با سازندگان و بازیگران شاخص فیلم ها منجر به شیوه های مؤثر اصلاح و اقناع متقابل می شود. مشکلات ریز و درشت این کشور با گفت و گو و تفاهم قابل حل است، به شرطی که با صداقت همراه باشد.
نکته مهمی که باید به آن توجه کرد این است که فیلم «تهران-کنارت» یا سریال «بی عطاف» که در شبکه نمایش خانگی ساخته اید باید در مورد دیدگاه نسل Z باشد و کار هیجان انگیز باشد. حذف و سانسور در واقع به شکل فیلم آسیب می زند.
خوشبختانه باید اعتراف کنم که کمترین تصحیح در طنز در سریال «بی تفاوت» صورت گرفت و فقط یک اصلاح در رابطه با ازدواج سفید نسل امروز صورت گرفت که اندکی به مفهومی که مد نظر ما بود لطمه زد.
نسل جدید ویژگی های متفاوتی دارد که نسل قبل آن را درک نمی کند، اما در سریال بصفا به این موضوع خیلی خوب رسیدگی می شود، انگار با جوان ها زیاد صحبت می کنید؟
طبیعتاً با توجه به تغییرات چشمگیری که فیلمسازان نسل ما و نسل های بعد از ما به خصوص جوانان و جوانان تجربه کرده اند، لازم است آنها را از نزدیک بشناسیم و از نزدیک با آنها ارتباط برقرار کنیم، به شرطی که دیدگاه ها و اعتقادات آنها را گمراه نکنیم و سعی در درک و درک یکدیگر داشته باشیم. نسل حال و آینده این سرزمین ها رویاهای نو و متفاوتی برای دنیای خود دیده اند و راهی کاملا متفاوت با روش های ارتباطی ما را در پیش گرفته اند. شناخت روش های جدید و درک متفاوت جهان از دیدگاه نسل آینده امکان پذیر خواهد بود. سینمای ما نیز باید با این نگاه حفظ شود و قوانین امروزی را رعایت کند. یک مقایسه ساده بین جوانان ما و جوانان امروزی تفاوت عمیق آنها را آشکار می کند. از نوع حجاب گرفته تا طرز گفتار و استفاده از اصطلاحات رمزآلود ناشی از شرایط زندگی. ما از راه ها و روش های اشتباه در ارتباط استفاده کرده ایم و اکنون زمان آن رسیده که راه های ارتباطی جدیدی را تجربه کنیم. راه هایی که نه تنها برای مخاطبان در حال تغییر و سریع امروز جذاب است، بلکه ما را به نوعی هیجان زده می کند.
17302
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین