به گزارش خبرگزاری انتخابتو، همشهری آنلاین نوشت: سینمای جنگ ایران بازیگران خاص خود را دارد، بازیگرانی که تنها در فیلم های جنگی بازی می کنند و می درخشند. گنجاندن این نام ها در فیلم های جنگی نه به خاطر تجربه بازیگری آنها بود و نه به دلیل تمایل آنها به شهرت. تنها دلیل تبیین حضور این بازیگران در فیلمهای جنگی، لزوم توجه به نقش چهرههایی بود که در آن زمان سابقه بازیگری در عرصه هنر نداشتند و نقش نهادهای انقلابی در تولید فیلم.
خسرو ضیایی از بازیگران فیلم های جنگی دهه 1360 در 4 فیلم این دوره به ایفای نقش پرداخت: «بلامی بهسوی ساحل» (1364) به کارگردانی شادروان رسول ملاقلی پور، «گزاگاه» (1365) به کارگردانی شهریار بحرانی (1365) و «8 بحرانی» (6» و «ممان1» (1368) به کارگردانی شهریار بحرانی. مجتبی راعی; کلیه محصولات مربوط به حوزه هنری او موفق شد در فیلم های «بلمی تا ساحل»، «گذرگاه» و «مرد و تفنگ» در نقش یک جنگجوی شجاع بازی کند. واکنش های احساسی تماشاگران همراه با کف زدن و سوت زدن حرکات او دلیل اصلی موفقیت ضیایی در این نقش ها بود.
او در سال اول پس از انقلاب در فیلم تابستان 58 نقش یکی از اعضای جهاد سازندگی سیستان و بلوچستان را بازی کرد که پرونده ضیایی را برای همیشه بایگانی کرد.
طرفداران ضیایی تا به حال صدای بازیگر محبوب خود را در سینمای دهه 1360 نشنیده اند. شادروان ایرج ناظریان، منوچهر اسماعیلی، بهرام زند و منوچهر ولی زاده به جای وی سخنرانی کردند.
هیچ کس ستاره فیلم های حوزه دهه 1360 را نمی شناسد. عطا سلمانیان، همبازی او در بسیاری از فیلمها، در مصاحبهای گفت: خسرو ضیایی که در یکی دو مورد از این آثار نقش اول را بازی میکرد، به خاطر چهره زیبایش انتخاب شد، مهندس صنایع بود، در سپاه اس.ا.ر کار میکرد، در زمان جنگ مسئول یک یگان بود، آقای تهران در پادگان رسول الله (محمد ره) نزدیک بود.
خسرو ضیایی با فیلمهای جنگی ایرانی همراه است که چهره و حضور او را به عنوان نماد اولین رزمنده دفاع مقدس برای همیشه ثبت میکنند.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین