مجله «آسیا تایمز» در مقالهای با اشاره به سیاستهای واشنگتن در قبال تهران نوشت: تحرکات نظامی آمریکا در خلیج فارس بیش از نشانهای از آمادگی برای جنگ است، اما میتوان آن را در چارچوب شرایط پرخطر مرتبط با بیثباتی بازار انرژی و نگرانی از رقابت استراتژیک فرساینده آمریکا با چین بررسی کرد.
به گزارش مهر، این نشریه هنگ کنگی اعلام کرد: گزارش ها از افزایش حضور نیروی دریایی آمریکا در خلیج فارس گمانه زنی ها مبنی بر آماده شدن واشنگتن برای جنگی جدید در غرب آسیا را افزایش داده است، اما آنچه در عمل در حال رخ دادن است به یک سیاست بازدارندگی پرخطر شباهت دارد تا آمادگی برای جنگ.
آسیا تایمز با اشاره به پیشینه سیاسی دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا نوشت: فراخوان های انتخاباتی او در سال های 2016 و 2024 بر اساس وعده پایان دادن به «جنگ های همیشگی» و اجتناب از مداخلات پرهزینه خارجی بود.
این نشریه تاکید می کند: ایران نمونه بارز جنگی است که هرگونه درگیری با آن طولانی و پرهزینه خواهد بود و پیروزی قاطع در آن بسیار دشوار است. موضوعی که با منطق گفتمان سیاست خارجی ترامپ در تضاد است.
آسیا تایمز همچنین تاکید کرد: مقایسه تهران با بغداد در سال 2003 گمراهکننده است، زیرا ایران بزرگتر، پرجمعیتتر، منسجمتر و از نظر نظامی آمادهتر برای درگیری طولانیمدت خواهد بود.
این گزارش ادامه داد: تجربه عراق و افغانستان نگرانکننده است و نشان میدهد که این دو جنگ با احتساب هزینههای بلندمدت، شش تا هشت تریلیون دلار برای آمریکا هزینه داشت، درگیریها دههها طول کشید و برآوردهای اولیه چندین برابر شد. بنابراین، هزینه جنگ احتمالی با ایران احتمالاً حتی بیشتر خواهد بود.
آسیا تایمز اضافه کرد: هزینه فرصت این درگیری ها نیز قابل توجه است و در حالی که آمریکا در عملیات فرسایشی شرکت داشته است، قدرت هایی مانند چین و هند بر بهبود زیرساخت ها، فناوری و رشد اقتصادی بلندمدت تمرکز کرده اند.
این رسانه هنگکنگ توضیح میدهد: رقابت جهانی فقط نظامی نیست، بلکه فنآوری و اقتصادی است، از جمله هوش مصنوعی، تولید پیشرفته و فناوریهای استراتژیک، و درگیری مداوم در غرب آسیا میتواند منابع آمریکا را در زمانی که تمرکز استراتژیک مورد نیاز است تضعیف کند.
آسیا تایمز در بخشی دیگر از این گزارش تاکید کرد: از منظر سیاسی، فشار نظامی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و تهدیدهای خارجی باعث تقویت هماهنگی داخلی در ایران شود.
این نشریه در پایان با اشاره به خطر تشدید ناخواسته تنش ها نوشت: بزرگترین خطر در تصمیم آگاهانه برای جنگ نیست، بلکه در محاسبه اشتباه و تشدید ناخواسته تنش ها است و دوری از این مسیر مستلزم خویشتن داری و دیپلماسی است.