از برف مسکو تا شب تاریک اسلام آباد. ایام محمدباقر قالیباف

از همه بهتر: لارنس نورمن، خبرنگار وال استریت ژورنال، چهره کالیباف را در اسلام آباد توصیف کرد و نوشت که او به شخصیتی مشهور در دنیای سریال های تلویزیونی تبدیل شده است و دلیل این شباهت احتمالاً کچلی سر کلیباف بوده است. با این حال او همیشه کاریزماتیک و سینمایی بوده و یکی از معدود سیاستمدارانی است که در سال های اخیر حتی با رفتار و حالات چهره اش تحت تاثیر قرار گرفته است. این فقط یک توصیف است؛ یعنی نه تکذیب و نه تایید; کلیباف «آن» را دارد که یک سیاستمدار باید داشته باشد.

جالب اینجاست که همین قالیباف با همان چهره در گذشته ای نه چندان دور با شعری آهنگین برای تصدی پست ریاست جمهوری اعلام شد. هم خوشگلی و هم بوری… آن روز شاید هیچکس فکر نمی کرد روزی برسد که قالیباف پرچمدار تیم دیپلماسی ایران این بار در حساس ترین شرایط ممکن (مستقیم یا غیرمستقیم؟) مسئولیت مذاکره با آمریکا را بر عهده بگیرد.

در سال های دور، کلیباف با عینک فرم و بلوندش در دستور کار بود و این چیز کمی نیست! یک نفر سال ها پیش نوشت که این تاکتیک کیارستمی بود که مهمانان خارجی را دعوت کرده و آنها را خوشحال می کند. هر کی را بیاورد تهران گردش می کند تا با محمد بهشتی ملاقات کند، بهشتی آن زمان در فارابی و سازمان سینمایی بود، می دانید بلوند است و چهره غربی دارد. حالا قالی بافی تقریباً مثل تکرار تاریخ است!

این روزها ترس و اضطراب خیلی فراتر از این حرف هاست، جای خالی و خوشحالی است اما حالا یک نفر بالای سرش نشسته است و حتی عکس های منتشر شده از ورود او به اسلام آباد به سرعت قضاوت می شود. یکی نوشت چند سالش بود، خیلی ها چیزهای دیگری نوشتند که چاپ نشد.

آخرین سفر دیپلماتیک کالیباف که سوژه بسیاری از اخبار بود، سفر او به مسکو بود که زیر برف و در پس زمینه کرملین دیده می شد. از مسکو تا اسلام آباد، ما ایرانی ها بیشتر از دیگران می دانیم.