در جنگ گذشته خانه علی دولو نوازنده عود و دف در شهری آسیب دید. این هنرمند در تشریح این اتفاق می گوید: در کنار خانه ما یک فرهنگسرا بود و بین خانه و فرهنگسرا پلی بود. پل را نماد بافت قدیمی می دانستند و شهرداری به تازگی آن را ساخته است. این پل در ورودی شهرری قرار داشت و البته مغازه هایی نیز در آن وجود داشت که فعالیتی نداشتند. زمانی که این پل هدف قرار گرفت، فرهنگسرای هم در همان زمان آسیب دید. فاصله این منطقه تا خانه ما زیاد نبود که به خانه ما آسیب وارد کرد. شیشه ها شکسته، لوله های گاز ترکیده، سیستم برق خراب شده است. در همان زمان بسیاری از افرادی که از آنجا عبور می کردند به شهادت رسیدند، اما در خود محله مسکونی شاهد شهادت نبودیم.
به گزارش ایسنا؛ او که یکی از مهم ترین آرشیوهای موسیقی ایران را در خانه خود نگهداری می کند، وضعیت آرشیو را اینگونه بیان می کند: آرشیو موسیقی ایران کاملاً در اختیار ماست و در همان خانه نگهداری می شود. لذا لازم به تاکید است که این آرشیو کاملا سالم بوده و به هیچ وجه آسیب ندیده است. حتی می توانم بگویم که حتی کوچکترین کثیفی روی آن ننشست.
دولو جزئیات این آرشیو را اینگونه توضیح می دهد: این مجموعه حدوداً 115 تا 116 سال تاریخ صوتی موسیقی ایران را در بر می گیرد. یک نمونه از هر خواننده در این آرشیو ثبت شده است. تمامی برنامه های قدیمی رادیو به ویژه آنهایی که جنبه موسیقی و آموزش موسیقی دارند در این مجموعه گردآوری شده است. همچنین نوارهای مذهبی قدیمی، نوحه های اجرا شده با آلات موسیقی ایرانی، برنامه های گل و شب شعر نیز بخشی از این آرشیو است. به طور کلی هر آنچه در رادیو به موسیقی مربوط می شود در این مجموعه موجود است.
وی مقدمات انجام شده در صورت آسیب دیدن این آرشیو را اینگونه توضیح می دهد: حدود 15-16 سال پیش همه این آثار را به محیط دیجیتال منتقل کردیم. از نوارهای حلقه به حلقه و صفحات وینیل گرفته تا کاست ها و حتی نوارهای ویدئویی. این آثار اکنون بر روی چندین هارد دیسک ذخیره می شوند. با اینکه هزینه نگهداری زیاد است اما در چند نقطه مختلف پشتیبان گرفتیم تا خدای نکرده اگر اتفاقی افتاد این گنج از بین نرود. خوشبختانه در این حادثه آسیبی به آرشیو وارد نشد، اما حتی اگر اتفاقی افتاده باشد، نسخه های دیگری داریم.
این نوازنده در پاسخ به این سوال که چرا نگهداری از آرشیو در اختیار نهادهای رسمی قرار نمی گیرد، می گوید: راستش را بخواهید اگر خودمان نگهداری نمی کردیم، این آرشیو به دلیل بی توجهی نهادها از بین می رفت. مدیریت کوتاه مدت، نداشتن تخصص و علاقه باعث شده تا این گونه گنجینه ها کمتر مورد توجه قرار گیرند.
دولو همچنین به ارزش منحصر به فرد برخی از آثار این مجموعه اشاره می کند و می گوید: بسیاری از هنرمندان قدیمی به دلیل نداشتن نسخه برای خرید آثارشان به ما مراجعه می کنند. 60 دقیقه کار از چند خواننده مطرح مثل معین داریم که حتی خودشان هم ندارند. این آرشیو همچنین شامل آثاری از سیاوش قمیشی، ابی و فرزین است. برخی از آنها هرگز منتشر نشدند و این هنرمند حتی یک بار آنها را اجرا کرد و دیگر هرگز به آنها گوش نکرد. حتی نمونه هایی وجود دارد که سیاوش قمیشی آهنگ های خارجی را فقط با گیتار اجرا می کرد و هیچ جا پخش نمی شد.
وی در خصوص واگذاری این آرشیو به نهادهای رسمی اینگونه ادامه می دهد: در واقع ترجیح می دهم این مجموعه را به نهادهایی مانند ارشاد و صداوسیما منتقل نکنم زیرا بیم آن است که در مراحل اداری و نگهداری این آثار از بین برود یا به درستی نگهداری نشود.
دولو درباره محل آرشیو نیز توضیح می دهد: این مجموعه همچنان در همان خانه شهری در شهری نگهداری می شود و به جای دیگری منتقل نشده است. خانه در حال حاضر تعمیر شده است و همه چیز به حالت عادی بازگشته است. من دوست دارم این آرشیو در منطقه تاریخی شهری باقی بماند. چرا که شهرری خاستگاه هنرمندانی چون فرهنگ شریف و یکی از خاستگاه های مهم موسیقی تهران است. مهمترین چیز در حال حاضر این است که آرشیو کاملاً ایمن است و هیچ نگرانی در مورد آن ندارید. هرکسی که به این مطالعات نیاز دارد می تواند بیاید و ما آنها را ارائه خواهیم کرد.