برخی از فیلم های فردین را برای طارمی و دیگران نمایش دهید

بهترین برای: شاید سوال اصلی این نبود که آیا سردار از نظر فنی لیاقت حضور در تیم ملی را دارد یا خیر. چرا که او همچنان یکی از مهم ترین مهاجمان فوتبال ایران محسوب می شود. ابهام واقعی این بود که آیا اساسا امکان بازگشت او به تیم ملی پس از اتفاقات اخیر امارات و موج انتقادات به او وجود دارد یا خیر.

اما کمتر صحبت شده و شاید مهمترین بخش این ماجرا، سکوت مهدی طارمی (و برخی از سران تیم مثل جهانبخش و حاج صفی) بود. سکوتی که در فضای فوتبال ایران بی معنی نیست.

چون طارمی یک بازیکن معمولی در تیم ملی نیست. او یکی از لیدرهای رختکن و تاثیرگذارترین چهره امروز فوتبال ایران است. در سال های گذشته بارها شاهد بوده ایم که او در مورد مسائل مختلف، اعم از فنی و حاشیه ای واکنش نشان داده یا حداقل موضع گیری هایش محسوس بوده است. به همین دلیل این سکوت بیش از هر چیز دیگری در داستان سردار جلب توجه کرد.

آیا سکوت شما راضی است؟

در واقع وقتی ماجرای سردار آزمون دیگر فقط یک بحث فوتبالی نبود و ابعاد سیاسی و اجتماعی پیدا کرد، انتظار می رفت نزدیک ترین فرد به او در تیم ملی واکنش نشان دهد. به خصوص با توجه به رابطه طارمی و سردار; زوجی که سال ها خط حمله تیم ملی را تشکیل داده اند و نماد نسل کنونی فوتبال ایران هستند. با این حال، نه حمایتی صورت گرفت، نه موضع‌گیری عمومی و نه تلاشی برای کاهش فشار رسانه‌ها. این سکوت خود به یک پیام تبدیل شد.

شاید بخشی از این سکوت به خاطر شرایط پیچیده کنونی فوتبال ایران باشد. این منطقه ای است که هر موقعیتی می تواند پرهزینه باشد. بازیکنان امروز تیم ملی فقط فوتبالیست نیستند. هر جمله و رفتار آنها فورا وارد عرصه سیاست و رسانه می شود. به همین دلیل، بسیاری از افراد ترجیح می دهند برای جلوگیری از ورود به نظرات پرهزینه سکوت کنند. با این حال، مشکل اینجاست که سکوت همیشه بی طرف ارزیابی نمی شود. گاهی سکوت معنای خاص خودش را دارد.

عصر ما عصر فریب است…

از این منظر حذف سردار آزمون تنها به معنای حذف یک مهاجم از لیست تیم ملی نیست. این اتفاق حکایت از تغییر در روابط درون تیم ملی دارد. تیمی که در سال های اخیر بیش از هر زمان دیگری تحت فشار دنیای بیرونی بوده و بازیکنانش اکنون محتاط تر از گذشته هستند. در چنین شرایطی، حتی روابط قدیمی و دوستی های فوتبالی نیز ممکن است لزوماً منجر به حمایت عمومی نشود.

نکته دیگر اینکه فدراسیون و کادر فنی ترجیح دادند درباره این تصمیم اظهار نظر صریح نداشته باشند. با این حال، زمانی که توضیح روشنی ارائه نمی شود، طبیعی است که عموم مردم به دنبال سرنخ ها باشند. یکی از مهمترین نشانه ها سکوت طارمی بود.

عجب فرصتی رو از دست دادی

شاید بازیکنان تیم ملی امروز تحت فشار باشند. شاید هر موضعی برای آنها گران تمام شود و شاید سکوت را امن ترین گزینه می دانند. اما دقیقاً در این موارد است که می توان یک تیم فوتبال را فراتر از نتایج آن تعریف کرد. اگر برخی از بازیکنان تاثیرگذار تیم ملی در پرونده سردار آزمون صرفاً نشانه هایی از حمایت و همدلی نشان می دادند، حتی بدون اینکه مستقیماً وارد جنجال شوند، افکار عمومی با تصویر دیگری مواجه می شد. یک تصویر تیمی که در آن دوستی، اتحاد و بودن برای یک هم تیمی هنوز زنده است.

شاید آن لحظه می توانست نقطه ای باشد که فاصله این نسل از تیم ملی با مردم را کاهش دهد. این فرصتی است برای محبوب شدن، نه تنها برای پیروزی در مسابقه، بلکه برای ایجاد عقل سلیم. با این حال، این فرصت از دست رفت. حالا تیم ملی هنوز یک تیم تمام ستاره است، اما کمتر شبیه تیمی است که مردم فکر کنند «مال خودشان» است. این شاید بزرگترین تفاوت یک تیم موفق با یک تیم ملی محبوب باشد.