بیانیه نیویورک تایمز درباره تاثیر جنگ علیه ایران بر حمام های ژاپن

هزینه بالای سوخت صنعت سنتو ژاپن را تهدید می کند. این بخشی است که مدت ها در حال افول بوده است، اما همچنان به عنوان یک شریان اجتماعی حیاتی برای سالمندان تنها و منزوی این کشور دیده می شود.

به گزارش «انتخاب» به نقل از نیویورک تایمز، در ادامه این مقاله آمده است: خانواده یوشیکو کوداما 138 سال است که یک حمام سنتی را در شهر کوهستانی ناگانو ژاپن اداره می کنند.

این تجارت از جنگ های جهانی، پنج امپراتوری و سه زلزله ویرانگر جان سالم به در برده است. اما درگیری ها در ایران در آستانه تعطیلی «سنتو»های آن (به نام این مؤسسات معروف ژاپنی) است.

برای گرم کردن آبی که از شیرهای خانم کوداما می گذرد، هر ماه 2000 لیتر نفت سنگین نیاز است. افزایش سرسام آور قیمت نفت در نتیجه جنگ باعث شد که خانم کوداما، 87 ساله، این سوال را مطرح کند که آیا می تواند به کسب و کاری که از قبل برای حفظ آن تلاش می کرد ادامه دهد.

این یکی از پیامدهای فزاینده تصمیمات اتخاذ شده در واشنگتن، تل آویو و تهران است و در سراسر جهان طنین انداز شده است. خانم کوداما می گوید: «اگر قیمت نفت دوباره بالا برود، در واقع باید آن را تعطیل کنم.

سنتوها برای تقریبا هزار سال به عنوان یک پایه اجتماعی در زندگی ژاپنی خدمت کرده اند. در این محله‌ها که اغلب با پرده‌های نیلی که حرف «U» به معنای «آب گرم» روی آن‌ها نقش بسته است، ساکنان چند دلار برای حمام کردن و غوطه‌ور شدن در وان‌های عمومی می‌پردازند.

با این حال، این بخش در سال های اخیر رو به کاهش بوده است. به دلیل کمبود مزمن مادران جایگزین، افزایش حمام های خصوصی در خانه های جدید و رقابت از سوی اسپاهای مدرن پر از امکانات رفاهی. افزایش هزینه های سوخت اکنون چند اپراتور باقی مانده را به ورشکستگی می کشاند.

خانم کوداما بیش از شصت سال است که سرویس بهداشتی خانواده را اداره می کند. او هر روز ساعت 13:00 از یک خیابان باریک سنگفرش شده به سمت دیگ بخار می رود تا اجاق را روشن کند. ساعت 2 صبح پشت شیرها است و وان های عمومی را پر می کند. تا ساعت 3، زمانی که آب تا دمای 40 درجه سانتیگراد خنک شد، مشتریان شروع به ورود می کنند.

خانم کوداما گفت که هرگز چنین فشاری را تجربه نکرده است. وی با اشاره به بحران انرژی سال 1973 گفت: این بدتر از شوک نفتی است. زمانی که تحریم نفتی به رهبری اعراب قیمت ها را به شدت افزایش داد و نحوه مصرف انرژی را در بسیاری از نقاط جهان تغییر داد.

در اواسط قرن بیستم، بیشتر قنطورس ها برای چوب در دیگ های گاز و نفت سوزانده شدند. در توکیو، حمام ها معمولا از گاز شهری استفاده می کنند، اما برای سنتوهای منطقه ای، نفت استاندارد است. به گفته انجمن ملی سنتو ژاپن، از زمان آغاز جنگ نه هفته پیش، قیمت نفت افزایش یافته و هزینه های صاحبان حمام 50 درصد افزایش یافته است.

اپراتورها در انتقال هزینه های بالاتر به مشتریان خود با محدودیت های منحصر به فردی روبرو هستند. در گذشته این حمام ها به عنوان زیرساخت اولیه برای افرادی که حمام خصوصی نداشتند طراحی می شد. به دلیل این میراث، سنتوها هنوز به عنوان خدمات رفاهی عمومی طبقه بندی می شوند و دولت های استانی هزینه ورودی را در حدود 500 ین (حدود 3 دلار) محدود کرده اند.

برخی از اپراتورها به دلیل ترس از تضعیف نقش جدید سنتو به عنوان یک شریان اجتماعی برای سالمندان منزوی ژاپن، مبلغی کمتر از سقف دریافت می کنند. برای این جمعیت سالخورده که در حال حاضر مشتریان اصلی این صنعت هستند، حمام محلی برای تجمع و معاشرت و همچنین مکانی برای شستشو است.

حتی قبل از جنگ، خانم کوداما سودآور نبود، اما به دلیل احساس وظیفه، حمام را باز نگه داشت. او می‌گوید روزانه حدود ده مشتری می‌آیند که بیشترشان هشتاد ساله هستند. بسیاری از آنها تنها زندگی می کنند و حمام های مشترک تنها تعامل اجتماعی روزانه آنها را فراهم می کند.

یکی از مشتریان ثابت معلم بازنشسته 92 ساله ای است که بیشتر روزها 20 دقیقه تا سنتو پیاده روی می کند و از بحث در مورد سیاست لذت می برد. خانم کوداما می‌گوید که هر روز اخبار را تماشا می‌کند تا از مکالمه مطلع شود.

اکنون افزایش قیمت سوخت این تعهد را به یک معادله غیرممکن تبدیل کرده است.

خانم کوداما گفت: “این احمقانه است که آن را باز نگه دارید.” برای مشتریانم متاسفم. افرادی هستند که با کوهنوردان به اینجا می آیند. اما من آن را با حقوق بازنشستگی خودم تأمین می کنم.» او افزود: “من بدم نمی‌آید که داوطلبانه این کار را انجام دهم، اما نمی‌توانم به انجام کاری که در حال ضرر کردن هستم ادامه دهم.”

مواردی مانند خانم کوداما در سراسر ژاپن در حال افزایش است. تعدادی از حمام‌ها در هفته‌های اخیر به‌طور موقت تعطیل شده‌اند یا ساعات کاری خود را کاهش داده‌اند. شینیچی اونو، مدیر کل انجمن ملی سنتو ژاپن، تخمین می زند که یک پنجم اپراتورهای این کشور از ابتدای جنگ تاکنون این کار را انجام داده اند.

حتی قبل از آخرین قطع برق، سنتوها از ژاپن تاون ها ناپدید می شدند. امسال تعداد حمام های اعضا به 1493 کاهش یافت. این تعداد کسری از 18000 نفری بود که در اوج صنعت در اواخر دهه 1960 فعالیت می کردند. برای چندین دهه، این تسهیلات به میزان تقریباً 5-4 درصد در سال از بین می روند.

این نگرانی وجود دارد که افزایش تورم این کاهش را تسریع کند. مالکان مسن‌تری که قصد دارند برای پنج یا ده سال دیگر نامزد شوند، ممکن است به سادگی «تسلیم شوند». به قول آقای اونو. او گفت: «آنها انگیزه خود را از دست می دهند. من بسیار نگران هستم که افراد بیشتری تصمیم بگیرند درها را زودتر ببندند.»

تصمیم برای بستن عملیاتی مانند عملیات خانم کوداما احتمالاً به معنای پایان یک میراث خانوادگی است. او گفت که هیچ یک از سه فرزندش حاضر به ادامه کار پس از بازنشستگی نیستند.

آینده این صنعت نامشخص است. بر اساس نظرسنجی منتشر شده توسط ارائه دهنده داده Tycoco Databank، بیش از 60 درصد از اپراتورهای سنتو تا پایان ماه مارس کاهش کسب و کار خود را گزارش کردند.

Daisuke Iijima، تحلیلگر Taikoko Data Bank، گفت: فراتر از هزینه بالای سوخت، که معمولاً 30 تا 50 درصد هزینه‌های اپراتورهای سنتو را شامل می‌شود، «ما شاهد وضعیتی هستیم که سوخت اصلاً در دسترس نیست. او گفت که نگران کننده ترین چیز برای صاحبان حمام این است که “به نظر نمی رسد این بحران انرژی موقتی باشد.”

در حالی که مدافعان خواستار یارانه های اضطراری هستند، برخی از مقامات دولتی استدلال می کنند که بودجه عمومی نباید برای حمایت از مشاغلی که در حال حاضر در حال افت غیرقابل برگشت هستند استفاده شود.

خانم کوداما و سایر اپراتورها برای افزایش قیمت سقف لابی کردند. اما بسیاری از همتایان او از بیم این که مشتریانشان نیایند، ایستادگی می‌کنند، و در حال حاضر با حقوق بازنشستگی دست و پنجه نرم می‌کنند که با تورم همخوانی نداشته است.

ماه گذشته، انجمن ملی سنتو از دولت خواست تا سوخت و کمک مالی به حمام های مشکل دار ارائه کند. وی همچنین از مسئولان خواست تا با افزایش هزینه های انرژی در افزایش قیمت حمام های محلی انعطاف بیشتری ایجاد کنند.

سام هولدن، محقق آمریکایی مطالعات شهری در توکیو، معتقد است که ارزش سنتو را نمی توان تنها با معیارهای اقتصادی اندازه گیری کرد. وی در سال 1399 موسسه غیرانتفاعی «سنتو و محله» را با هدف احیا و حفظ این تأسیسات تأسیس کرد.

هولدن می‌گوید در دوران اوج خود در دهه 1960، سنتوها به عنوان «مرکز» محله‌ها و اقتصادهای محلی عمل می‌کردند. مانند پارک‌های عمومی در شهرهای آمریکا یا میادین در ایتالیا، حمام‌ها به‌عنوان لنگرگاهی برای فعالیت‌های اجتماعی و تجارت محلی عمل می‌کردند و آرایشگاه‌ها و خواربارفروشی‌ها در اطراف آنها ظاهر می‌شدند.

هولدن گفت: «مردم زیادی هستند که تمام زندگی خود را در این محله زندگی کرده‌اند، و حمام محلی جایی است که آنها به صورت روزانه می‌روند و هنوز هم در آن با هم تعامل دارند. او افزود: “هنوز دلیل بسیار خوبی برای حمایت از آنها وجود دارد، تا در جامعه ای که روز به روز منزوی می شود، از آنها محافظت کنیم.”