تنها راه التیام زخم های جامعه

بعدی- روسری مجانی است، مشروب هم هست، پس بهانه ای ندارید؟ این بیانیه آخرین سخنرانی علی مطهری در صداوسیما است.

بر اساس گزارش فردا، مطهری با اشاره به نوعی تسهیلات برای معترضان غیرخشونت، از ابتکارات اجتماعی می گوید که به نظر او در حال شکل گیری است یا باید در دستور کار قرار گیرد. اما برای پاسخ به این سوال که چرا مردم واقعاً اعتراض می کنند، باید روند اعتراض مردم را با دقت بیشتری بررسی کرد و زیر ذره بین قرار داد تا به پاسخ این سوال رسید.

آذر تشکر جامعه شناس در گفت و گو با انتخابتو وی در تشریح وضعیت کنونی جامعه گفت: بعد از حوادث روز 1404 طوری صحبت می شود که انگار ابتکاراتی در سطح اجتماعی صورت گرفته، امکانات فراهم می شود؛ موتور سواری زنان، بحث محل اعتراض یا ناکافی بودن در بحث روسری و… اما این ماجرا به این راحتی نیست.

از دیدگاه او روندی که جامعه طی می‌کند این است: «سال‌هاست که مردم به طرق مختلف با جریان کنار می‌آیند، اما تا این لحظه توجهی به گشایش‌ها نشده است. این ابتکار اجتماعی که ارائه می‌شود و انتظار داریم ما را از بن‌بست اجتماعی خارج کند، در واقع پایان یک روند طولانی است که در آن منابع سرمایه اجتماعی هدر می‌رود و مصرف می‌شود، و نمی‌توان آن را فرآیند حاشیه‌سازی نامید.

ما فکر می کردیم که نظرات متفاوت اندک هستند و می توان آنها را حذف کرد

وی می افزاید: چطور ممکن است این روند حاشیه نشینی اتفاق نیفتد؟ مقامات سیاسی باید خود را در موقعیتی قرار می دادند که احساس می کردند وظیفه آنها خدمت به مردم است، ما برای خدمت به این مردم انتخاب شده ایم و موظفیم مردم این سرزمین را به عنوان شهروندان کشور ببینیم نه غریبه ای که بیرون انداخته شوند. وقتی این بنیاد فراموش شود، روند حاشیه سازی به شکلی مستحکم و مستحکم می شود. به طور خودجوش در هر زمینه ای، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، اولاً فکر می کنیم که اختلاف نظرها می تواند کم شود و از بین برود و بعد تقویت شود که سازش خیلی سخت شود.

آذر تشکر با اشاره به سنت چند صد ساله بزرگداشت عاشورا و تاسوعا در تاریخ ایران می گوید: اسطوره های تاریخی ما از جمله سنت عاشورا و عزاداری سیاوش در این دیار سنت ریشه دار و ریشه ای است و مردم در ایام عاشورا به خیابان ها می آیند و گریه می کنند و برای کسانی که قرن ها قبل بی وقفه کشته شده اند گریه می کنند. ریشه دار این است که در ده بیست سال اخیر برخی از روانشناسان و جامعه شناسان به این موضوع پرداخته اند که باید شادی بیشتری را در جامعه ایجاد کرد، زیرا آینده ای شاد برای توسعه است. که روح لازم است;

ما فرهنگ عزاداری را اصلاح نکرده ایم

وی با اشاره به فضای کنونی عزاداری در جامعه می گوید: ما که ریشه های قوی عزاداری از جمله عزاداری عاشورا و سیاوش را می دانیم، می دانستیم که در طول تاریخ چقدر طول می کشد و عواطف مربوط به آن هرگز از بین نمی رود. چگونه از قدرت فرهنگی این عزاداری غافل شدیم؟ کسانی که به ناحق کشته شدند تا فراموش شوند و زخم ها و دردها التیام یابد!»

اعتراض به نداشتن حقوق مساوی

به گفته این جامعه شناس، دلیل اعتراض مردم در این مقطع این است: «مردم در مدت زمان طولانی امتیازهای دائمی داده اند؛ حالا به صراحت اعلام می کنند که ما خواهان حقوق برابر هستیم. الان در نقطه ای هستیم که همه سکوت کرده اند، مردم حرفی نمی زنند. در این مقطع، آیا وقت آن نیست که از مردم بپرسیم چه می خواهید؟ «حالا بهتر است مردم را به حال خود رها کنیم.

هیچ کاری نکردن قابل احترامه

او می‌افزاید: «درد و ضربه‌های روحی زیادی وجود دارد که باید به ذهن‌های اجتماعی ما فرصتی داده شود تا درمان شوند.» در این مرحله، راه حل ها مهم نیستند. ما به سکوت نیاز داریم ما همیشه به آنها نیاز نداریم تا راه حلی برای ما بیابند. ذهن اجتماعی ما چنان بحرانی را پشت سر گذاشته که باید در مقطعی متوقف شود. انجام هیچ کاری قابل احترام است. هیچ کاری نمی توانی برای جبران زخم عمیق من انجام دهی. باید اجازه بدهید بروم تا خودم را درمان کنم.»

قدرت احساسات افزایش یافت

او می افزاید: «وقتی با مردم صحبت می کنم، می بینم که انواع دردها و رنج های فردی در هنگام اضطراب و افسردگی، از جمله بی اشتهایی، بی خوابی، عصبانیت درونی، بی قراری و بی انگیزگی، همه گیر می شود و همه در درون خود این نوع موقعیت ها را تجربه می کنند. این دیگر در سطح فردی نیست، ما می خواهیم در زمانی که در مقیاس وسیعی از افسردگی در آن فرد تجربه شده است، راه حل هایی برای آن ارائه دهیم. سطح جامعه.”

این یک وضعیت وجودی است، نه اجتماعی

وی در پایان می‌گوید: «یک ماه است که مردم این دیار نقطه‌ای را تجربه می‌کنند که ما نمی‌توانیم از آن برگردیم، سطح آگاهی و تجربه‌های عاطفی‌شان تغییر کرده است و این را می‌توان نوعی دگرگونی وجودی برای یک جامعه تلقی کرد. گذر از این وضعیت آسان نیست و چگونگی غلبه بر آن معلوم نیست. ما باید کمی بیشتر به عزاداری بزرگ خود ادامه دهیم، خودمان و جامعه را رصد می کنیم و به تدریج با آگاهی جدیدی که می یابیم، این فرصت را پیدا می کنیم.