خدا رحمت کنه آقای رویگری که اینقدر با خودت بی ادبی.

بهترین – سیوش باقی: آخر هفته گذشته یکی از نام های دوست داشتنی سینما و تلویزیون به خواب ابدی فرو رفت. کم و بیش بی صدا. مراسم تشییع جنازه خبر چندانی نداشت. رضا رویگیری اگر شرایط مثل امروز نبود و حال و هوای مردم فرق می کرد شاید خیلی بیشتر به او دلیل می آوردیم. حتما مرثیه های زیادی برایش نوشته اند.

مرثیه نویسان حرفه ای مطبوعات و فضای مجازی که آماده اند تا یک نفر بمیرد و ناگهان او را دوباره کشف کند. بگذار یک بار دیگر به یاد بیاورند که چه سالی بود! اما برای رضا رویگیری نیازی به کشف جدیدی نبود. اینترنت قطع شده بود و مردم اینستاگرامی نداشتند که بتوانند عکس های خود را بازنشر کنند و تسلیت بگویند. بازبینی تکه هایی از نمایشنامه هایش و هزاران بار گوش دادن به آهنگ ایران ایران. به نوعی به جایی نرسید. در سردی این روزها که بسیاری از ایرانیان عزادارند و گویی جایی برای عزاداری جدید نیست، برای هنرمندی قدیمی که مدت ها به گوشه فقیرخانه تبعید شده بود، به اتاق زیر شیروانی منزوی. صادقانه بگویم، بعید است که او پس از مرگ انتظار دیگری داشته باشد. یعنی اگر چیزی از او باقی بماند. کسی که آنقدر مهربان نیست و به خودش نزدیک نیست که به دیگران چشم داشته باشد. هرچند در سال های اخیر شاکی بود که همه او را فراموش کرده اند و برایش ارزشی قائل نیستند. اما نمی دانست چقدر باید قدر خودش را بداند. دلسوزی زیادی برای خودش نداشت.

آقای رضا رویگیری با صدای دلنشین، حالت بالا و پایین، موهای ژولیده و ابروهای مشکی پرپشت در جوانی و زمانی که سالم بود، عشق را در دل های بسیاری برانگیخت. حتما خیلی از دخترها هستند که به صورت خصوصی نامه های اشکبار و نیازمند به مرد رویاهایشان می نویسند. اما رضا رویگیری هم مثل خیلی های دیگر بلد نبود فرشش را درست بشوید، کیف بزرگی برای خودش بدوزد و آبرویش را حفظ کند.

آنچه داشت و به دست آورده بود را خیلی سریع و آسان خرج کرد. سیگار کشیدن آنها برای رفتن به هوا بسیار آسان بود. سرمایه ای که کم نیست. بالاخره خواننده معروف و پرطرفدار دوران انقلاب که بعدها با برنامه های پرمخاطب مثل محله برو و بیا و محله ساغلیک و ده ها فیلم و سریال از عقاب تا مستأجر و بوتیک تا مختارنامه در تلویزیون کار حرفه ای کرد چرا باید به حدی برود که چند نفر او را گل بپاشند و روی سرش برای من پول بریزند؟ اگر خودش را ارتقا نمی داد تا این حد پیش نمی رفت. کاش در انتخاب هایش محکم بود و سست نبود. اگر خود و مردمش را جدی‌تر می‌گرفت، اگر نه در جوانی، لااقل در دوران پیری، به جای میل به لذت، برای کسب احترام و اعتبار می‌گذراند.

خدا رحمتش کند، اما چه می توان گفت در مورد بازیگری که کارش به بازی در سریال «اخراجی» روی آورد و بعدها مجبور به عذرخواهی شد و همیشه به خودش بدهکار بود و سال ها آنقدر سرمایه گذاری نکرد که حداقل با تابوتش عکس یادگاری برای کسانی که بعد از مرگش سلفی گرفتند، بگیرد؟ او کسی است که همیشه در زندگی خصوصی و خانوادگی عقب مانده و عاقبتش چیزی جز همدردی و حسرت عزیزانش نیست. بنده خدا

در روزهای آغازین بهمن ماه 1404 رضا رویگیری چشمانش را بست و در یک روز برفی به سراغ اثر هنرمند بهشت ​​زهرا رفت و به همه ما یادآوری کرد که عاقبت به خیر چه برکتی است. و نسل های گذشته به کسی دعا نمی کردند. حالا می‌توانیم بگوییم چه فرقی می‌کند وقتی کسی می‌رود چند دسته گل روی قبرش بگذارد یا چند سلبریتی با عینک دودی و چشم‌های خواب‌آلود برای خداحافظی بیایند؟ اما بیایید قبول کنیم که پایان خوبی دارد. حتی بدون تو وقتی برای همیشه رفتی