شاید اهمیت انتشار این تصویر 47 ساله به نام های موجود در آن محدود نشود. بلکه به آنچه در کادر دیده می شود اشاره دارد. چیزی که امروز دست نیافتنی به نظر می رسد معجزه شات است که فقط در اوایل انقلاب ثبت شد.
انتخابتو: برخی از عکس ها یک رویا را بیش از یک لحظه ثبت می کنند. همین تصویر این روزها دوباره در فضای مجازی دست به دست می شود. عکسی از ضیافت افطار محمود طالقانی در 31 مرداد 1358. در این مهمانی سفرای کشورهای اسلامی، نمایندگان سازمان آزادیبخش فلسطین، اعضای دولت موقت، حاکمان فعلی کشور و افرادی با گرایش های مختلف سیاسی دور هم نشسته اند.
دیدن چنین چارچوبی در شرایطی که گفتگوی دو جریان سیاسی با یکدیگر دشوار به نظر می رسد، عجیب است. یک روحانی مبارز در کنار تکنوکرات کراوات نشسته است، در طرف دیگر نماینده فلسطین است، در همان اتاق نخست وزیر دولت موقت نیز روی زمین نشسته است و هیچکس سعی نمی کند دیگری را از چارچوب خارج کند.
شاید اهمیت انتشار این تصویر 47 ساله به نام های موجود در آن محدود نشود. بلکه به آنچه در کادر دیده می شود اشاره دارد. چیزی که امروز دست نیافتنی به نظر می رسد معجزه شات است که فقط در اوایل انقلاب ثبت شد.
فضای یک اتاق خاص
فضای اتاق نیز جالب است. خبری از مراسم سنتی سیاسی نیست. میز بزرگ، صندلی مجلل وجود ندارد و فاصله بین افراد به حداقل رسیده است. همه روی یک فرش شطرنجی نشسته بودند، دیوار سمت راست با کاغذ دیواری تزئین شده بود. لیوان چای، پاکت عمیق سیگار طالقانی، لبخند نرم کتوب زاده و فضای صمیمی حاکم بر اتاق. هر چیزی که نشان دهنده 58 سال است. زبان بدن افراد شبیه آداب دیپلماتیک نیست. شاید راز ماندگاری این تصویر در همین است. عکس روزگاری است که هنوز دوقطبی نبوده و این امید بود که ذائقه های مختلف زیر یک سقف جمع شود. البته افرادی که از آینده خبر ندارند.
شاید به همین دلیل است که این عکس امروز به جای یک سند تاریخی، معنایی فرامتنی دارد. زمانی که اختلاف نظر به معنای حذف کامل طرف مقابل نیست. عکسی است که بیننده امروزی را برای لحظه ای مکث می کند و از خود می پرسد که آیا آنچه در این قاب دیده می شود تنها خاطره ای از اوایل انقلاب است یا هنوز دستوری برای عبور از برخی بن بست های امروز ایران است؟
محمود طالقانی; بعد از 19 روز رفت
به گفته بسیاری از مردم بالاترین مقام بعد از امام متعلق به سید محمود طالقانی بوده و حتی برخی رسانه های غربی در تعبیری هدفمند از تعبیر «دو رهبر» استفاده کرده اند. اما خود طالقانی رهبری امام را پذیرفت و با اوج گیری نهضت امام در آبان 1357 به همراه آیت الله حسینعلی منتظری از زندان آزاد شد.
در زمان ثبت این عکس، آیت الله طالقانی یکی از محبوب ترین چهره های انقلاب بود. روحانی که در بین نیروهای مذهبی، ملی گرایان و حتی برخی از روشنفکران جایگاه ویژه ای دارد. او در 28 شهریور 1358 درست 19 روز پس از این عید درگذشت. بسیاری بر این باورند که اگر طالقانی بیشتر عمر می کرد، شاید برخی از شکاف های سیاسی در سال های بعد شکل دیگری به خود می گرفت.
مهدی بازرگان; او دو ماه بعد استعفا داد
در این عکس نخست وزیر دولت موقت همچنان در راس دولت قرار دارد. با این حال، پس از چند ماه اشغال سفارت آمریکا، او استعفا داد و عملا قدرت را ترک کرد. پس از استعفا از نخست وزیری، به عضویت پارلمان درآمد. او می توانست قبل از این کاندیدای ریاست جمهوری شود، اما نشد. از سال 1360 به بعد از دولت انتقاد کرد اما در ایران ماند و تنها صدایی بود که ادامه جنگ را در سال های جنگ تحمل کرد و به ویژه پس از در دستور کار قرار گرفتن تصمیم شماره 598 خواستار پذیرش آن شد. اتفاقی که یک سال بود با آن مخالفت شد و بالاخره پذیرفته شد. بازرگان در 9 دی 1373 در سوئیس درگذشت و برای معالجه به ژنو رفت. جسد او را به ایران بردند.
ابراهیم یزدی; وزیر خارجه ای که منتقد شد
پس از ورود امام به فرانسه، ابراهیم یزدی نیز به همراه امام عراقی به پاریس آمد. وی به دلیل تسلط به زبان انگلیسی، مسئولیت ترجمه بیانات امام در مصاحبه با خبرنگاران را بر عهده داشت، اما گاهی این روند تا آنجا پیش می رفت که به عنوان سخنگوی امام خمینی (ره) مطرح می شد. یزدی از نزدیک ترین افراد به بازرگان بود و پس از انقلاب به عنوان وزیر امور خارجه در دولت موقت خدمت کرد. پس از خروج دولت موقت، خودش در اردوگاه منتقدان قرار گرفت. فعالیت های سیاسی او سال ها محدود بود و سرانجام در سال 2016 در ترکیه درگذشت.
صادق قطب زاده; از قدرت تا جوخه مرگ
شاید تلخ ترین سرنوشت این شات متعلق به صادق قطب زاده باشد. مردی که یکی از تاثیرگذارترین چهره های اوایل انقلاب به شمار می رود. او ابتدا به حزب جمهوری اسلامی نزدیک بود، مدتی رئیس صداوسیما شد (هنوز اسمش صداوسیما نبود) و شروع به تطهیر مخالفان انقلاب کرد. پس از مدتی کاندیدای ریاست جمهوری شد اما با آرای بسیار اندک میدان را به بنی صدر واگذار کرد و کنار رفت و پس از شکست در انتخابات متوجه شد که آرام آرام از قدرت خارج می شود. قطب زاده در سال 61 به اتهام شرکت در توطئه خرابکارانه دستگیر و چند ماه بعد اعدام شد.
الحسن کجاست مهمان فلسطینی
هانی الحسن، اولین سفیر فلسطین در تهران، از اعضای ارشد سازمان آزادیبخش فلسطین و از افراد نزدیک به یاسر عرفات بود. او از سال 1974 به عنوان مشاور سیاسی رهبر فتح یاسر عرفات خدمت کرد و نقش مهمی در روابط انقلاب ایران و جنبش فلسطین در آن سال ها داشت. الحسن بعدها مسئولیت های مختلفی را در ساختار تشکیلات فلسطینی بر عهده گرفت و تا زمان مرگش در سال 2012 به عنوان چهره ای شناخته شده در عرصه سیاسی فلسطین باقی ماند.
علی اکبر معین فر; آرام مهندس دولت موقت است
معین فر، یکی از زلزله شناسان برجسته ایران، وزیر نفت دولت موقت و از چهره های آرام آن دوره بود. بر خلاف بسیاری در این زمینه، او کمتر درگیر درگیری های سیاسی بود و بیشتر به عنوان یک مدیر فنی و دانشگاهی شناخته می شد. معین فر در دوره اول مجلس نماینده شد و مشهورترین خاطره او مربوط به درگیری فیزیکی او با یکی از نمایندگان وقت قره باغ در دوران نطق پیش از امیرنشین بود. هاشمی رفسنجانی رئیس مجلس با خنده تماشا می کند. معین فر که از اعضای جامعه مهندسین اسلام بود و از مردان وفادار مهدی بازرگان به شمار می رفت و بر خلاف تصور عمومی از اعضای نهضت آزادی نبود، در دی ماه ۱۳۹۴ درگذشت.
به گزارش رسانه انتخابتو