خداداد عزیزی از حرف های توهین آمیز خود پشیمان نشد و یک بار دیگر آن را تکرار کرد.
خداداد عزیزی مهاجم سابق تیم ملی ایران که یکی دو سالی است سرمربی تراکتورسازی شده است، این روزها بار دیگر خبرساز شده است. نه به خاطر فعالیت حرفه ای اش در عرصه فوتبال، بلکه به دلیل استفاده از الفاظ سخیف، زشت و مثبت در قرن هجدهم و اصرار عجیب او برای عادی سازی این موضوع. خداداد که زمانی نماد سخت کوشی در فوتبال ایران بود، به دلیل رفتارها و صحبت های نامتعارف و نامناسبش در برنامه های مختلف، برای چند صباحی دست به «ویروسی» زد. ظاهر اثر نیز حاکی از ناراضی بودن او از شخصیت جدیدی است که برای خود تعریف کرده و از او دفاع می کند.
عادی سازی فحاشی
صحبت های مشمئز کننده خداداد در مراسم قرعه کشی جام جهانی در فضای مجازی منتشر شد و باعث شد تا بسیاری با چهره جدید مهاجم سابق تیم ملی ایران روبرو شوند. او از کلمات مثبت 18 با یک میکروفون باز و ظاهراً عمدی استفاده می کند، احتمالاً برای جلب رضایت برخی افراد. حمایت یکی دو چهره سیاسی از کلماتی که وی در خطاب به رئیس فیفا به کار برده بود نیز این موضوع را دچار تردید کرد و این تصور را به وجود آورد که استفاده از این واژه ها در ادبیات روزمره رایج بوده و مشکلی در صحبت های وی وجود ندارد. او برای اینکه چنین زشتی را عادی جلوه دهد، هجده نفرین مثبت خود را با سپر سینه در مقابل خبرنگاران در میکسدزون و پس از دیدار ذوب آهن و تراکتور تکرار می کند و آن را عادی می داند. جالب اینجاست که او اصرار می کند که این مشکل طبیعی است و «ناشی از ریشه است نه ریش»! نکته عجیب اینجاست که در روزهای اخیر یکی دو رسانه سعی در عادی سازی رفتار و گفتار نامناسب خداداد عزیزی دارند و می گویند در راستای دیدگاه او، استفاده از چنین الفاظ ناشایستی طبیعی و بدیهی است.
پشت خداداد کجاست؟
این اولین بار نیست که خداداد عزیزی به خاطر رفتار و گفتار نامتعارف خود در کانون توجهات قرار می گیرد. عجیب است که او ممنوع الخروج نمی شود، محدود نمی شود، جریمه نمی شود، کاری انجام نمی شود، فرصت بیشتری برای بیان اظهاراتش فراهم نمی شود. این نیز با رویکردی چالش برانگیز. خداداد از جمله مدیرانی است که در ماه ها و سال های اخیر به وضوح مورد توجه قرار گرفته و در هر شرایطی موفق به کار می شود. جالب اینجاست که او یک روز به همراه وحید شمسایی و علیرضا دبیر به مناطق جنگ زده حومه جنوبی می رود تا با آنها و فرزندان رنج دیده شان ابراز همدردی کند. با این حال او در عین حال که باید الگوی رفتاری نسل جدید فوتبال ایران باشد، با الفاظ ناشایست و مثبت18 به پرخاشگری دامن می زند و سعی می کند آن را عادی جلوه دهد. بدیهی است که چنین مواردی در صورت سهوی و یکباره قابل چشم پوشی و نسبت به خطاهای غیرعمدی است; اما اصرار بر استفاده از چنین ادبیات و رفتاری به دور از شأن متولیان ورزشی، این سوال را در ذهن مخاطب ایجاد می کند که پشت خداداد کجا گرم است، آیا درها و مسیر فحاشی و عادی شدن این حرف ها برای او باز و هموار است؟