کن برای چندین دهه جایگاه منحصر به فردی در تصورات فرهنگی اشغال کرده است. این جشنواره نه تنها معتبرترین جشنواره فیلم جهان است، بلکه با پر زرق و برق ترین پایگاه هالیوود هم مرز است.
از گریس کلی در Croisette، کوئنتین تارانتینو و اوما تورمن در Pulp Fiction، جولیا رابرتز که با پای برهنه روی فرش قرمز راه میرود تا تام کروز که ریویرا را با مبارزان روی سرش به پایان میرساند، هالیوود اثر خود را در کن بر جای گذاشت.
اما جشنواره 2026 که از روز سه شنبه آغاز می شود و تا 23 می ادامه دارد، روایت بسیار متفاوتی را ارائه می دهد. هنگامی که لیست نامزدها در ماه گذشته اعلام شد، یک چیز بلافاصله برجسته شد: غیبت تقریباً کامل فیلم های استودیویی بزرگ هالیوود.
اسکات راکسبورو، رئیس دفتر اروپایی هالیوود ریپورتر و کهنه کار جشنواره گفت: امسال هیچ فیلم آمریکایی بزرگی وجود ندارد. «معمولاً حداقل یک فیلم مهم در کن نمایش داده میشود یا از جشنواره برای اولین حضور اروپاییاش استفاده میشود.»
کن در سال های اخیر میزبان نمایش فیلم هایی چون «ماموریت: غیرممکن – فال اوت»، «تاپ گان: ماوریک»، «الویس» و «ایندیانا جونز و چرخ ثروت» بوده است. امسال هیچ فیلم پرفروش استودیویی در این لیست وجود ندارد.
تنها دو فیلم آمریکایی برای دریافت نخل طلا رقابت می کنند: «مردی که دوستش دارم» ایرا ساکس، یک موزیکال فانتزی مربوط به دوران ایدز با بازی رامی ملک و ربکا هال، و «ببر کاغذی» جیمز گری، یک درام جنایی با بازی آدام درایور و اسکارلت جوهانسون. هر دو فیلم عمدتاً در خارج از ایالات متحده تأمین مالی شدند.
در بخش دیدگاه دیگری، همچنین فیلمهای Teen Sex and Death at Camp Miasma با بازی جیلیان اندرسون و کارگردانی جین شوئن برون و اولین کارگردانی جرد فورستمن، کلاب کید، نمایش داده میشود. اندی گارسیا، ستاره هالیوود، بیل موری-داستین هافمن، بازیگر نقش «الماس» را خارج از رقابت به نمایش در می آورد، در حالی که جان تراولتا اولین کارگردانی خود، «اتوبوس یک طرفه به پروانه» را بر اساس کتاب سال 1997 خود درباره یک هوانورد جوان به نمایش در می آورد.
تیری فرمو، مدیر جشنواره معتقد است که کن صرفاً منعکس کننده تغییرات گسترده تر در صنعت است. او اخیراً گفت: «از لحاظ کمی، استودیوها نسبت به گذشته فیلمهای بلاکباستر کمتری میسازند و فیلمهای مولف کمتری میسازند.
راکسبرو معتقد است استودیوها نیز نسبت به خطرات انتشار جشنواره ها محتاط هستند. او میگوید: «استودیوها متوجه شدهاند که میتوانند یک فیلم بزرگ را بدون کمک یک جشنواره بزرگ منتشر کنند. توجه را به آثاری جلب می کند که جشنواره ها را پشت سر گذاشته اند و همچنان موفق هستند، مانند Battle After Battle و The Sinners.
راکسبرو می گوید: «مسئله دیگر کنترل فیلم است. منتقدان تعیین می کنند که چگونه فیلم شما در جشنواره تماشا شود. این گاهی اوقات نتیجه معکوس می دهد. به عنوان مثال، «ایندیانا جونز و چرخ ثروت» محصول 2023 پس از اینکه منتقدان کن آن را به هدر دادند، نتوانست در گیشه بفروشد. “امروز، یک بررسی بد به سرعت در رسانه های اجتماعی پخش می شود.”
در عوض، رقابت امسال بازگشتی است به لوح بینالمللی و با تمرکز بر مولف که کن شهرت خود را بر آن بنا کرده است. پدرو آلمودوار با کریسمس تلخ بازمی گردد، درباره گروهی از دوستان فیلمساز که زندگی یکدیگر را به خاطر کارشان نابود می کنند.
آلمودوار قبل از حضور در کن، از مراسم اسکار به دلیل غیرسیاسی بودن بیش از حد انتقاد کرد. او به لس آنجلس تایمز گفت: تماشای پخش مراسم اسکار که در آن تظاهرات زیادی علیه جنگ یا ترامپ وجود نداشت بسیار قابل توجه بود.
اصغر فرهادی، برنده اسکار، «داستان های موازی» را با بازی ایزابل هوپر و وینسنت کسل می آورد.
لازلو نمش کارگردان مجارستانی با درام فرانسوی مقاومت مولن بازگشته است. کریستین مونگیو کارگردان رومانیایی با فیلم «فیورد» که در نروژ اتفاق میافتد بازمیگردد. در روسیه، نویسنده تبعیدی آندری زویاگینتسف، فیلم هیجان انگیز سیاسی خود مینوتور را تبلیغ می کند.
ساندرا هولر در فیلم میهن پاول پاولیکوفسکی بازی می کند که حول محور بازگشت توماس مان رمان نویس از تبعید در آمریکا پس از جنگ جهانی دوم می گذرد. این مسابقه شامل فیلمهای جدیدی از استادان ژاپنی هیروکازو کرهآدا و ریوسوکه هاماگوچی است.
هیئت داوران به ریاست پارک چان ووک کارگردان کره ای و شامل دمی مور و کلوئه ژائو همان دیدگاه بین المللی را منعکس می کند.
کریس کوتونو، معاون سردبیر مجله Rabbit’s Foot میگوید: «جالب است که من هرگز در مورد فهرست کن هیجانزده نبودم. کن گاهی اوقات می تواند در دام نمایش صنعتی بیفتد. به نظر می رسد امسال بیشتر به سینمای نویسندگان جهان توجه شده است.
کوتونو گفت که مخاطبان جوان، که توسط پلتفرم هایی مانند Letterboxed و Mobi شکل گرفته اند، به طور فزاینده ای به کارگردانان بین المللی انحصاری علاقه نشان می دهند. بسیاری از مخاطبان جوان در مورد یک فیلم هاماگوچی بیشتر از یک فیلم کاپولا یا تارانتینو هیجان زده هستند. “شاید جشنواره با دیدن ژانر جدیدی از سینمای جهان وطنی با این واقعیت کنار بیاید که دیگر نیازی به استودیو نیست.”
این غیبت به هالیوود محدود نمی شود. سینمای بریتانیا نیز امسال حضور ضعیفی دارد و هیچ کارگردان انگلیسی در رقابت اصلی حضور ندارد. کلیو بارنارد فیلم I See Buildings Fall Like Lightning را در دو هفته کارگردانان نمایش می دهد، در حالی که سارا اسحاق، فیلمساز یمنی اسکاتلندی، The Station را به هفته منتقدان می آورد. مستند بارنابی تامپسون “Maverick: The Epic Adventures of David Lane” در بخش کلاسیک کن گنجانده شده است.
بریتانیا همچنین با نمایش «8 فیلم برتر» که توسط بنیاد فیلم بریتانیا و مؤسسه فیلم بریتانیا تهیه شده و پروژههای جدید فیلمسازان در آغاز کار خود را به نمایش میگذارد، در این جشنواره حضور دارد.
میا بیز، مدیر صندوق فیلم موسسه فیلم بریتانیا، گفت که بریتانیا هنوز “نماینده قوی” در برنامه گسترده تر دارد و اشاره کرد که انتخاب جشنواره اغلب به زمان بندی بستگی دارد.
“جشنواره فیلم برلین در ماه فوریه یکی از بهترین دوره ها برای فیلم های بریتانیایی در سال های اخیر بود. ما همچنین امیدواریم که در جشنواره های پاییزی شاهد چند فیلم خوب جدید بریتانیا باشیم. فکر می کنیم چیزهای زیادی برای خوشحالی و انتظار وجود دارد.”
اما نه افول هالیوود و نه سال ضعیف سینمای بریتانیا به شهرت کن بهعنوان مهمترین سلیقهساز دنیای سینما لطمه وارد نکرده است. از «آنورا» تا فیلمهای غیرانگلیسی زبان سال گذشته مانند «ارزش احساسی»، «مامور مخفی» و «یک تصادف»، فیلمهایی که در جشنواره کن نمایش داده شدهاند، مدتها پس از پایان جشنواره راه خود را در تقویم جوایز فیلم باز میکنند.
منبع: گاردین
ترجمه: زینب کاظم خواه
5959
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین