به گزارش جماران، فارین پالیسی در گزارش تحلیلی خود نوشت: عملیات «حماسه خشم» دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا هیچ نتیجه راهبردی نداشت. رئیس جمهور اعلام پیروزی کرد. با این حال، مفاد گزارش شده از یادداشت بین ایالات متحده و ایران حکایت دیگری دارد. به نظر می رسد واشنگتن و تهران درباره برنامه هسته ای ایران مذاکره خواهند کرد، ایران می تواند با معافیت ویژه به مدت 60 روز نفت صادر کند و تنگه هرمز بازگشایی خواهد شد. با این حال، موضوع آخر همچنان نامشخص است.
اگرچه ترامپ پیروزمندانه از آزادی دریانوردی در تنگه (بازگشت به شرایط قبل از جنگ) صحبت می کند، مقامات ایرانی می گویند که این تنها برای دو ماه مشمول توافق اعمال خواهد شد. از این پس برای عبور از تنگه عوارض می گیرند.
چرا آمریکا دقیقا وارد این جنگ شد؟ آنچه ما از این توافق می دانیم این است که آمریکایی ها، شرکای ایالات متحده در منطقه، مصرف کنندگان در سراسر جهان و احتمالاً حتی مردم ایران، قبل از شروع جنگ آمریکا و اسرائیل در 28 فوریه، وضعیت بهتری داشتند.
ترامپ در آخر هفته اعلام کرد که اگر ایران به تعهدات خود در این توافق عمل نکند، ایالات متحده «حافظ خاورمیانه» خواهد بود. در واقع، شکست ترامپ در برابر ایران احتمالاً به چیزی کاملاً متفاوت منجر می شود: عقب نشینی ایالات متحده. رئیس جمهور احتمالا تنها کسی نیست که از این یادداشت برای خروج واشنگتن از خاورمیانه استفاده خواهد کرد. اعضای کنگره، نامزدهای ریاست جمهوری، مقامات دولتی و کسانی که به دنبال مناصب دولتی هستند اکنون کمتر تمایلی به صرف منابع سیاسی، نظامی و مالی برای ماندن در منطقه خواهند داشت.
شرایط متفاوت است، اما حال و هوا مانند دسامبر 1971 است. در ژانویه 1968، نخست وزیر بریتانیا هارولد ویلسون اعلام کرد که بریتانیا نیروهای خود را از خلیج فارس خارج خواهد کرد. بریتانیا دیگر نمی توانست بقیه امپراتوری جهانی خود از جمله پایگاه های پیشرو در خلیج فارس را تامین مالی کند. دولت جانسون سعی کرد ویلسون را از این تصمیم منصرف کند، اما ناموفق بود. نیروهای بریتانیا عقب نشینی خود را از “شرق سوئز” در دسامبر 1971 به پایان رساندند.
بدین ترتیب روند طولانی و تدریجی استقرار نیروهای آمریکایی در منطقه آغاز شد. در ابتدا، ایالات متحده با یک ناو هواپیمابر به طور کامل در فراساحل باقی ماند و برای نمایش گاه به گاه پرچم و همچنین یک «عملیات حضوری» دریایی کوچک مستقر در بحرین به اقیانوس هند رفت. ایالات متحده فرود نیامد و اساساً در آنجا ماند تا زمانی که صدام حسین رهبر عراق در اوت 1990 به کویت حمله کرد. رکورد ایالات متحده در 35 سال پس از آن ضعیف بوده است. واشنگتن می خواست یک کشور فلسطینی ایجاد کند، جامعه عراق را متحول کند و کشورهای خاورمیانه را به دموکراسی تبدیل کند. هیچ کدام از اینها نتیجه نداد و قمار ترامپ با ایران نیز به همین سرنوشت دچار شد. به همه این دلایل، خاورمیانه دیگر یک موضوع برنده در واشنگتن نیست. اگر یک توافق دو حزبی در داخل واشنگتن وجود دارد، این است که ایالات متحده باید از منطقه خلاص شود.
جریان آزاد منابع انرژی از طریق منطقه برای مدت طولانی دستور اصلی واشنگتن در خاورمیانه بوده است، اما به نظر می رسد این نیز در حال تغییر است. کربن زدایی سریع اقتصاد جهانی بعید است، اما دموکرات ها می خواهند در انتقال انرژی سرمایه گذاری کنند، زیرا هم برای سیاره زمین خوب است و هم راهی برای خروج از خاورمیانه.
در عین حال، به نظر می رسد بسیاری از جمهوری خواهان تعجب می کنند که چرا واشنگتن باید همچنان ضامن امنیت و ثبات در خلیج فارس باشد، در حالی که ایالات متحده بزرگترین تولید کننده نفت و گاز در جهان است.
در این شرایط و زمانی که نیروهای سیاسی در ایالات متحده رهبران منتخب را تشویق میکنند که به درون خود نگاه کنند، توجیه صرف میلیاردها دلار برای بازسازی، تعمیر یا جایگزینی تأسیسات و تجهیزات ایالات متحده در منطقه به دلیل یک جنگ نادرست و غیرمردمی دشوار است.