ماجرای پژمان جمشیدی در انظار عمومی پیچیده تر شده است!

روزنامه پیام ما با انتشار یادداشتی به موضوع پژمان جمشیدی پرداخت. البته این روزنامه در حمایت از شاکی به تمامی سوالات حامیان پژمان پرداخته است، تمامی گمانه زنی هایی که فرضیه احتمالی غصب را برجسته می کند.

شقایق نوروزی; جعبه سیاه پروژه MeToo

قبل از پرداختن به این یادداشت، شایان ذکر است که موضوع افشای تجاوز/تجاوز جنسی از صفحه اینستاگرامی که توسط بازیگر کم‌شناختی به نام شقایق نوروزی افتتاح شد آغاز شد. بسیاری از زنان و دختران آسیب دیده به او اعتماد کردند و داستان های خود را به شقایق سپردند، اما متأسفانه او اکنون تبدیل به یک فعال سیاسی شده و به نوعی اعتماد را شکسته است. این موضوع ارتباط مستقیمی با پرونده پژمان ندارد، اما از آنجایی که نویسنده «پیام ما» در یادداشت خود موضع روشنی دارد، فکر کردیم مرور برخی از داستان ها به روشن شدن همه جوانب کمک می کند. این نکته را هم در نظر بگیریم که پژمان جمشیدی پس از مدت ها برای جبران درد جان باختگان حادثه مدرسه میناب به میناب رفت.

چرا اینقدر افراد دلسوز با شاکی پرونده پژمان کم هستند؟

جنگ دیگری داشتیم و پرونده «پژمان جمشیدی» به اتهام «تجاوز جنسی» همچنان مفتوح است. اگرچه به نظر می رسد که افراد بسیار کمی دیگر در شبکه های اجتماعی حضور دارند، اما اگر چیزی از آنها باقی مانده باشد، حتی رسانه ها نیز به این موضوع علاقه دارند.

زومیت در روزهای ابتدایی انتشار گزارشی تحقیقی و حقیقت تلخ را فاش کرد: تنها 2 درصد از کاربران اینستاگرام با شاکی پرونده جمشیدی «همدردی» داشتند.

از کجا میدونی که راست میگه؟

“ما به دنبال قدرت هستیم”، “ما به دنبال توجه هستیم!” «او می‌خواهد مشهور شود»، «او می‌خواهد انتقام بگیرد»، «از کجا می‌دانی که او حقیقت را می‌گوید؟» عباراتی از این دست زمانی که شخصی داستان خشونت جنسی را تعریف می کند، رایج است. گویی نپذیرفتن یک حقیقت دردناک به انسان آرامش بیشتری می دهد و می توانند تصور کنند که خود یا اطرافیانشان از تجربه چنین چیزی در امان هستند. همچنین، به خصوص زمانی که یک سلبریتی معروف یا یک چهره آشنا در طرف دیگر ماجرا قرار می گیرد، قضاوت ها ناعادلانه تر و مغرضانه تر می شوند زیرا مردم دوست ندارند ایرادات اخلاقی چهره آشنا را که به یاد می آورند، ببینند و باور کنند.

چرا قبلا گزارش نداد؟

شخصی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته یا حتی بعد از این واقعه مورد تجاوز قرار گرفته است، اغلب در شبکه پیچیده ای از تصاویر، تحلیل ها و افکار گرفتار می شود. اغلب فرد حتی نمی تواند تصمیم بگیرد که داستان را با چه کسی به اشتراک بگذارد؟ این پدیده در جوامع سنتی بیشتر دیده می شود. سرزنش خود، ترس از عکس العمل خانواده و دوستان، مشکل داشتن در مسائلی مانند آبرو، نداشتن سند محکمه پسند و عدم اعتماد به دستگاه قضایی از جمله دلایلی است که نویسنده «پیام ما» دلیل تاخیر در طرح شکایت از پژمان جمشیدی می داند.

این دردناک ترین تعصب است. همانطور که به آن فکر می کنیم؛ زیرا فردی که مورد آزار قرار گرفته با پای خود به صحنه رفته، به تجاوز/تجاوز رضایت داده یا چنین پیامی را ارسال کرده است. تجاوز، تجاوز، یا هر نوع خشونت جنسی معمولاً در محیطی رخ می دهد که تا حدودی برای قربانی امن باشد. چگونه ممکن است زنی که به خانه دوستش می آید، برای درمان، امتحانات آزمایشی یا کلاس استادی می آید، وقتی مورد خشونت قرار می گیرد، توسط جامعه محکوم شود؟

این داده ها نشان می دهد که خشونت جنسی محصول قدرت نابرابر، سوء استفاده از اعتماد و سکوت در روابط صمیمانه است تا “رفتار مجرمانه غریبه ها”.

جمشیدی به اینها نیاز ندارد، چرا آنها را نقض می کند؟

سلبریتی ها و شخصیت های مشهور اغلب در دل بسیاری از افرادی که از آنها انتقاد می کنند یا تصویری که ایجاد می کنند زیر سوال می برند، جایی برای خود باز می کنند. با این حال، در واقعیت این امکان پذیر نیست. نه تنها افراد مشهور، بلکه تمامی اقشار جامعه که از قدرت و ثروت فراوان بهره مند هستند، پس از مدتی به تدریج زندگی را آغاز می کنند که در آن امکان دستیابی به همه چیز وجود دارد. در واقع، منطق “عدم دسترسی جنسی” لزوما نمی تواند رفتار خشونت آمیز یک متجاوز مشهور، قدرتمند یا محبوب را توجیه کند.

فردی که در ساختار اجتماعی از توجه، نفوذ یا حمایت برخوردار است، احتمالاً مطمئن است که رفتار او منجر به عواقب قانونی یا اجتماعی نخواهد شد. این حس مصونیت از مجازات، مرزهای اخلاقی را تضعیف می کند و تصمیم گیری را به سمت رفتار خشونت آمیز سوگیری می کند.