چند ایرانی که ساعت های آخر را مال خودشان می دانستند

بهترین برای: روز گذشته خبری مبنی بر خداحافظی زهرا علیزاده بازیکن تیم ملی فوتبال بانوان از تیم ملی منتشر شد. در همین دوره بهنام لخری ملی پوش پیشکسوت بسکتبال ایران نیز با انتشار پیامی و کناره گیری از تیم ملی مسیری مشابه را طی کرد. خداحافظی با ورزشکاران یا حذف آنها از تیم ملی در شرایط اجتماعی و سیاسی موضوع جدیدی نیست. همانطور که در حوادث سال 1401 برخی از ورزشکاران از حضور در تیم های ملی انصراف دادند.

اما شاید برای اولین بار در سال های اخیر نشانه هایی از تردید و بلاتکلیفی در میان برخی از بازیکنان تیم ملی فوتبال مشاهده شود. تیمی که همیشه در مرکز توجه عموم است. این گمانه زنی ها تا جایی پیش رفت که خبرگزاری مهر و فدراسیون فوتبال مجبور شدند برای تکذیب این شایعات اظهارنظر کنند.

نام مهدی قیدی در روزهای اخیر حداقل در اینستاگرام دست به دست شده و به یکی از بحث برانگیزترین سوژه های فوتبال ایران تبدیل شده است. ماجرا از آنجا شروع شد که عده ای مدعی محرومیت قیدی از حضور در تیم ملی شدند و پست هایی را به دست آوردند که حداقل فعلاً او را از جو تیم ملی دور می کرد. در همان زمان رفتار مهدی طارمی در جشن صعود المپیاکوس هم جلب توجه کرد. برخی منابع خبری غیرموثق مدعی شدند طارمی در این مرحله تمایلی به حضور در تیم ملی ندارد. ادعایی که هنوز رسما تایید نشده است. بازیکنانی مثل مجید حسینی و اللهیار صیادمنش هم واکنش های خود را داشتند اما وزن و تاثیرگذاری آنها با نام هایی مثل قائدی یا طارمی قابل مقایسه نیست.

از منظری دیگر آذرماه با خبرهای ناراحت کننده در ورزش ایران همراه بوده است. از مرگ مجتبی ترشیز بازیکن سابق تراکتورسازی در کرج تا دستگیری برادر میلاد سرلک هافبک پرسپولیس. در حالی که علی رضا نکتی عضو تیم ملی کشتی فرنگی در میان بازداشت شدگان بود، رسول کادم خواستار آزادی وی شد.

علاوه بر این ها، در حالی که در اتفاقات اخیر خبر درگذشت یکی از بستگان محسن تنابنده منتشر شد، خبرهایی هم شنیده شد که بسیاری از فوتبالیست ها به ویژه در سطوح پایه به سرنوشتی مشابه دچار شدند.

ورزش ایران در سال های اخیر در شرایطی قرار گرفته است که یافتن معادل مشخصی دشوار بوده است. خروج روزافزون برخی از ورزشکاران از تیم های ملی، سوء ظن علنی و خصوصی چهره های شاخص و همزمانی این رفتارها با تحولات اجتماعی و سیاسی فضایی را ایجاد کرده است که دیگر نمی توان آن را تنها در چارچوب تصمیمات فردی یا اتفاقات لحظه ای تحلیل کرد.

آنچه امروز دیده می شود نوعی تغییر جوی است. حوزه ای که ورزشکار دیگر فقط یک عنصر فنی در میدان مسابقه نیست و ناخواسته یا آگاهانه درگیر روابطی فراتر از ورزش است. این ممکن است عواقب طولانی مدت داشته باشد. از تاثیر آن بر انسجام تیم های ملی تا تغییر رابطه ورزش، مدیریت و افکار عمومی. به نظر می رسد ورزش ایران وارد مرحله جدیدی شده است. فازی نامشخص، پرتنش و در عین حال سرنوشت ساز که آثار آن نه تنها امروز بلکه در آینده ای نزدیک نمایان خواهد شد.