نسل جدید لگوهای هوشمند معرفی شدند

لگو بخش هوشمند جدید خود را در نمایشگاه CES 2026 معرفی کرد و به این اسباب بازی آنالوگ نمادین مغز دیجیتالی جدیدی بخشید.

قلب این سیستم یک تراشه هوشمند لگو است که کوچکتر از یک میخ استاندارد لگو است. در داخل این آجر هشت ضلعی مجموعه ای از چراغ های LED، شتاب سنج، سنسورهای نور و صدا و حتی یک بلندگوی بسیار کوچک وجود دارد.

LEGO شارژ بی‌سیم را نیز اضافه کرده است، زیرا گفته می‌شود باتری داخلی حتی سال‌ها بعد کار می‌کند و نیازی به اتصال کابل‌ها به آجر پس از ساخت یک سازه محبوب را از بین می‌برد. یک پد شارژ حتی می تواند چندین لگو هوشمند را به طور همزمان شارژ کند.

تراشه مغز بسیار مهم است. یک تراشه ASIC با سیگنال ترکیبی 4.1 میلی‌متری سفارشی یک «موتور بازی» سفارشی را هدایت می‌کند که حرکت، جهت‌گیری و میدان‌های مغناطیسی را تفسیر می‌کند. مجموعه‌ای از سیم‌پیچ‌های مسی امکان شناسایی برچسب‌ها را فراهم می‌کند و یک «سیستم موقعیت‌یابی» ویژه از این سیم‌پیچ‌ها برای تعیین فاصله، جهت و زاویه بین چندین لگو هوشمند استفاده می‌کند.

علاوه بر این، لگو ادعا می کند که با استفاده از چندین قطعه هوشمند، یک “شبکه خودسازماندهی” ایجاد می شود که نیازی به نصب، برنامه، هاب مرکزی، کنترل کننده خارجی و در نتیجه نمایشگر ندارد. یک پروتکل مبتنی بر بلوتوث به نام “BrickNet” داده ها را بین قطعات هوشمند به اشتراک می گذارد.

صداها توسط یک سینت سایزر آنالوگ بسیار کوچک تولید می شوند که صدا را در زمان واقعی ایجاد می کند، بنابراین بار حافظه را به حداقل می رساند و از طریق یک بلندگوی کوچک در داخل آهنگ پخش می شود. بلندگوی که از فضای خالی داخل قطعه برای تقویت صدا استفاده می کند. در نتیجه، جلوه های صوتی به ظاهر آنی هستند و می توانند گیم پلی را با صدایی پر جنب و جوش تقویت کنند. لگو تاکید می کند که هیچ صدای از پیش ضبط شده ای به عنوان میانبر استفاده نمی شود.

دقیقاً مانند مینی فیگورهای هوشمند، برچسب‌های کاشی‌شکل دو به دو، صداها، نورها یا رفتارهای خاصی را بسته به محل قرارگیری یا نحوه پخش آنها فعال می‌کنند. آنها از طریق جفت مغناطیسی میدان نزدیک با سایر اجزاء ارتباط برقرار می کنند. هر قطعه دارای یک شناسه دیجیتال منحصر به فرد است که توسط مغز مرکزی خوانده می شود و مینی فیگورهایی که از بیرون شبیه فیگورهای معمولی به نظر می رسند شناسه دیجیتال خود را روی یک تراشه داخلی حمل می کنند.

تام دونالدسون، معاون ارشد گروه LEGO و رئیس Creative Play Lab، می‌گوید که مسیر ساده‌سازی استفاده از آجر لگو هوشمند در واقع بسیار دشوار است: ما نمی‌خواستیم یک دکمه روشن/خاموش در کنارش وجود داشته باشد یا حتی یک دکمه تنظیم مجدد. شما حتی نمی توانید جایی برای وارد کردن سوزن پیدا کنید. این به تنهایی یک چالش بزرگ است. برای اطمینان از اینکه سیستم به گونه ای خراب نمی شود که مشکل ساز شود.

او می افزاید: «در نهایت، ایده این بود که استفاده از آن باید به همان اندازه اصلی باشد، و سادگی سخت است، و ساده سازی بیش از حد واقعا، واقعاً سخت است.»

البته، گنجاندن فناوری در اسباب بازی های محبوب کودکان آنالوگ، به ویژه در عصر مدل های زبان بزرگ (LLM)، پیش از این به موقعیت های دردسرساز منجر شده است. اما سیستم لگو به اینترنت متصل نیست و این شرکت می‌گوید که رمزگذاری و کنترل‌های حریم خصوصی پیشرفته‌ای را برای جلوگیری از هکرها در نظر گرفته است که با استانداردهای امنیتی بالای لگو مطابقت دارد.

کاترینا هلجاکا، پژوهشگر بازی و یادگیری در دانشگاه تورکو در فنلاند و عضو انجمن بین المللی تحقیقات اسباب بازی، موافق است که اگرچه فناوری لگو تا حد امکان ایمن است، اما هنوز نگرانی هایی وجود دارد. اما Heljaka معتقد است که سیستم Smart Play می‌تواند به مقابله با انتقاداتی که لگو در سال‌های اخیر به دلیل تمرکز بیش از حد بر بازار بزرگسالان و ساخت مجموعه‌های پخش دریافت کرده است، کمک کند. عناصر تعاملی و پاسخگوی این قطعه جدید نه تنها مجموعه را بارها و بارها قابل پخش می کند، بلکه باعث تشویق بازی چند نسلی خانوادگی نیز می شود.

او می گوید: لگو وارد بازار شده که بزرگترها وسایل تزئینی می سازند و کنار می گذارند، همین. اما من فکر می کنم چنین محصولی می تواند به عنوان یک اسباب بازی بین نسلی موفق باشد. والدین و فرزندان را گرد هم می آورد تا با هم چیزها را کشف کنند. این می تواند راهی برای اتصال فناوری به یک اسباب بازی سنتی مانند لگو و تشویق خانواده ها به بازی دوباره با هم باشد.

برای جولیا گلدین، توانایی تشویق به تعامل طولانی مدت با مجموعه ها یکی از اهداف اصلی پروژه از ابتدا بود. او می‌گوید: «این یکی از نیازهایی بود که می‌خواستیم به آن بپردازیم، زیرا بچه‌ها اینگونه بازی می‌کنند. آنها به سراغ اسباب بازی های خود می روند. ما نمی خواستیم یکی از آن محصولات تعاملی بسازیم که مانند یک پخش کننده موسیقی از پیش ضبط شده با سه حالت بیشتر نباشد و تمام. این سیستم کاملاً قابل توسعه است. این جادویی است که ما می خواهیم ایجاد کنیم.