چرا رئیس جمهور چین از اشتباهات ترامپ خوشحال است؟

سید عباس موسوی در اطلاعات نوشت: 1. روابط ابرقدرت ها آسان و محدود کننده است. رابطه آنها به خصوص قسمت نانوشته آن نیز پیچیده است. بنابراین می توان گفت الگوی همیشگی و پارادایمیک رابطه آنها «رقابت و همکاری» است.

2. بر خلاف ایالات متحده، چین بر اساس مدل توسعه خود از ثبات سیاسی و فکری ثابت تری در موضوعات مختلف داخلی و بین المللی برخوردار است. به عبارت ساده تر، کشوری است که چارچوبی دارد و در آن منافع کاملاً ملی ذاتاً اولویت دارد. برخلاف ایالات متحده، بسیاری از عوامل داخلی و خارجی بر رفتار مدیران تأثیر می گذارد. در آمریکا خاستگاه حزبی دولت ها و منافع حامیان و لابی های آنها از یک سو و الزام یا اجبار به انطباق با منافع کشور و رژیم خارجی از سوی دیگر مجموعه رفتارهای بیگانه آنها را تعریف یا گاه بازتعریف می کند.

سفر سومین رئیس جمهور آمریکا به پکن در بالاترین سطح برای درخواست کمک و مداخله از “رقیب” برای برون رفت از این وضعیت، پس از 40 روز حملات بی دلیل، بیهوده و ناموفق به ایران، یکی از شرکای نزدیک چین، اژدهای خاموش اما باهوش شرق را خوشحال می کند. شاید پکن با وجود ممنوعیت اولیه و هشدار اولیه به ترامپ مبنی بر اینکه حمله به ایران با جهان سخت و پیچیده روبرو خواهد شد، چون رقیبش اشتباه می کند زیاد نگران نشود و بگوید: اگر دشمنت اشتباه می کند، جلوی او را نگیرید! بر اساس قاعده خواهد بود. او سعی می کند او را در موقعیت ضعیف تری به تصویر بکشد.

4. چین (و حتی روسیه) به ویژه با حمایت اعلامی و عملی از ایران (با وتوی پیش‌نویس قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل متحد) نشان داده است که اگرچه قواعد بازی را می‌داند و به آن پایبند است، اما می‌داند وقتی رقیب می‌خواهد وارد منطقه استراتژیک خود به ویژه در زمینه کنترل شریان‌های انرژی جهان شود، چگونه جلوی رقیب را بگیرد. به نظر می‌رسد چینی‌ها به یک درک استراتژیک رسیده‌اند که تنها ایران در غرب آسیا و به‌ویژه در منطقه خلیج فارس است که می‌تواند به آمریکا نه بگوید، استقامت و استقامت تحمل هزینه‌های نه گفتن را دارد و این فقط ایران است و نه آنها که می‌توانند روزی به آمریکا نهی بزرگ بگویند، اگر کشورهای منطقه صادرات انرژی به چین را به خواست آمریکا متوقف کنند.

5. اما ایران با وجود به اصطلاح بازی بزرگان، استراتژی هوشمندانه مقاومت و جنگ نامتقارن را دنبال کرده و می کند و از همه ابزار داخلی خود استفاده می کند. برخلاف برخی تحلیل‌ها و نتیجه‌گیری‌ها، ایران هیچ دیدگاه، امید و حتی نگرانی در مورد چگونگی و اینکه آیا ابرقدرت‌ها می‌توانند بر سر چه موضوعاتی به توافق برسند، ندارد. چون در دو جنگ اخیر نشان داد که چقدر به خود و اعتماد به نفس دارد. پایان دائمی جنگ کنونی مطلوب است و هر کشوری که در این هدف مشارکت داشته باشد مورد استقبال و استقبال قرار می گیرد، اما چگونگی پایان آن مهم تر است. جنگی که با محاسبه اشتباه آغاز شد، باید درسی بزرگ برای جهان به همراه داشته باشد.