به گزارش خبرگزاری انتخابتو، مهر نوشت: فیلم «حدس بزن» به کارگردانی محسن جسور که در ویترین چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر به نمایش درآمد، نمونه بارز اثر گمشده در میان جاه طلبی های موضوعی و لکنت در ساختار دراماتیک است.
در دومین آزمایش گسترده، جسور تلاش کرد تا با ربط دادن یک داستان جنایی به واقعه دردناک انفجار پتروشیمی مارون، بستری برای انعکاس نگرانی های روز فراهم کند.
اگرچه این فیلم در ابتدا کمی نگران کننده به نظر می رسید و مسائلی حیاتی مانند مشکلات معیشتی طبقه کارگر، اعتراضات صنفی و سایه سنگین تحریم ها بر این بخش را ارائه می کرد، اما قربانی عجله برای پرداخت نهایی شد. بزرگترین شکاف در کار این است که فیلمنامه نمی تواند هوشمندانه «آویزان» و «گره زدن» ایجاد کند. عناصری که موتور محرک درام جنایی-اجتماعی هستند در اینجا نیز به دلیل ضعف در دیالوگ نویسی و نبود عمق دراماتیک کارکرد خود را از دست داده اند.
اوج این فقدان انگیزه روایی را میتوان در نحوه پیشبرد داستان برای شخصیت زن با بازی بهنوش طباطبایی دانست. همه چیز به ساده ترین و راحت ترین شکل ممکن توضیح داده می شود، چرا که انتظار می رود دعوای عماد و همسرش به نقطه عطف تکان دهنده ای در رویارویی با باند فساد مالی و خرابکاری ختم شود. عجله فیلمنامه در پرده سوم به ویژه در صحنه های دستگیری مدیر متخلف و اعترافات همسر عماد کاملاً مشهود است، گویی فیلمساز فقط در صدد «بستن پرونده» بوده و منطق روایی را قربانی کرده تا به تیتراژ پایانی برسد. این رویکرد گذرا پتانسیل نهفته در داستان جنایی فیلم را به هدر داد و اجازه نداد کشش داستان به یک تجربه سینمایی موثر تبدیل شود.
از سوی دیگر، آشفتگی در شخصیت پردازی به ویژه در مورد شخصیت «سروش» با بازی حامد بهداد، لایه دیگری از ضعف های ساختاری فیلم را آشکار می کند. نویسنده رسالت خود را در مورد این شخصیت روشن نکرده است. سروش در حالی که در برخی از قسمتهای فیلم بهعنوان «دشمن» ظاهر میشود، در برخی دیگر تلاش میکند تا مخاطب را همدردی و تشویق کند. این نوسان بین قطب منفی و مثبت محصول خاکستری بودن مدرن شخصیت نیست، بلکه فقدان شفافیت در روایت و شرح ناقص موتیف های اوست که نتیجه آن ناتوانی مخاطب در برقراری ارتباط صحیح با اوست. علاوه بر این، عدم وسواس در جهت گیری بازیگران در قسمت های فنی و اجرایی و جابه جایی های آشکار لهجه ها به اعتبار فضای فیلم لطمه جدی وارد کرد و مخاطب را از نزدیک شدن به فضای بومی اثر باز داشت.
در نهایت یکی از نامناسب ترین ویژگی های «حدس بزنید»، غلبه سایه سرمایه گذار است. این موضوع در برخی از بخشهای موسیقی و برخی از سکانسهای آن چنان برجسته است که لحن فیلم را از سینمای تخیلی به سمت مستندهای تجاری و گزارشهای صنعتی سوق میدهد. این تغییر ناگهانی لحن، قوام بصری و روایی فیلم را به هم زد.
“حدس” ثابت می کند که یک ایده خوب به تنهایی برای خلق اثری ماندگار کافی نیست. امروز به جای یک کار زودهنگام و شتابزده، اگر حوصله بیشتری در فیلمنامه نویسی، راهنمایی بازیگران و تدوین نهایی صرف می شد، می توانستیم فیلمی را ببینیم که به حق موضوع حساس و انسانی خود عمل کند.
59243
گردآوری شده از رسانه خبر آنلاین