تفاوت در سرنوشت طبیعی بود، اما سیاست بیش از هر چیز دیگری بود که این گروه را از هم جدا کرد. تنها تفاوت این بود که دوستی را نمی شد به این راحتی پایمال کرد.
بهترین برای: گاهی اوقات یک عکس بهتر از چندین کتاب تاریخی کار می کند. عکسی که این روزها پس از درگذشت اکبر عبدی دوباره دست به دست شد نیز از همین نوع است. عکسی از مهمانی خصوصی سریال «دوباره مدرسه دیر آمدم» اوایل دهه شصت. اکبر عبدی جوان کنار گوگوش می نشیند. گوگوشی پس از انقلاب دیگر اجازه کار ندارد، اوقاتش را بی سر و صدا با همایون مصداقی می گذراند. خسرو شکیبایی، مسعود فورتون، مهین شهابی، محمد شمس و چند چهره دیگر نیز دیده می شوند. این تصویری است از زندگی مشترک مردم در یک جغرافیا، حتی در یک جامعه دوستانه.
عکسی از زمانی که فاصله ها هنوز آنقدرها نبود
وقتی به این تصویر نگاه می کنید، اولین چیزی که توجه شما را به خود جلب می کند «عادی بودن همه چیز» است. پوشش ها نسبتاً سنتی هستند، هیچ ژست وجود ندارد و هیچ کس بازی نمی کند. گوگوش هنرمند محبوبی است که قبل از انقلاب دیگر اجازه خوانندگی نداشت، اکبر عبدی هنوز در ابتدای راه بازیگری است، خسرو شکیبایی با کراوات گوشه ای ایستاده است و مسعود متواضع است و جوانی از چهره اش می چکد.
اتفاقاً چنین دوره هایی کم نبود. فردین، ناصر ملک مطیعی، ایرج قدری و بسیاری از نامهای قبل از انقلاب سالها در ایران با هم ملاقات کردند. آنها همدیگر را در محافل خصوصی می دیدند، اما این دوستی پس از فیلم جنجالی برزخ، دیگر هرگز در صفحه نمایش یا تلویزیون دیده نشد. برخلاف آنچه که گاهی تصور می شود، جامعه هنری آنچنان که بود متفرق نبود. شاید ساختار رسمی دیگر نمی توانست همه آنها را در خود جای دهد.
دوستی را نمی توان به این راحتی شکست
در اوایل انقلاب بسیاری از هنرمندان سالها همدیگر را میشناختند، با هم کار میکردند یا با هم در محافل هنری بودند. اما با گذشت زمان، سیاست مرزهایی ساخت که هر سال بزرگتر شدند. در نتیجه نسلهای بعدی تصور میکردند که این هنرمندان متعلق به دو دنیای کاملاً مجزا هستند. این عکس نشان می دهد که آنها زمانی عضوی از خانواده بزرگتری به نام هنر ایرانی بودند.
این عکس سند روزهایی است که هنوز روابط هنرمندان کاملاً زیر سایه مرزهای سیاسی قرار نگرفته بود.
سال ها بعد، هر کدام از این چهره ها راه خود را طی کردند. گوگوش مهاجرت کرد. اکبر عبدی در سینمای ایران ماندگار شد و به یکی از مهمترین بازیگران چهار دهه اخیر تبدیل شد. خسرو شکیبایی ستاره ای شد که تا به امروز تکرار نشده و مسعود فروتن راه بازیگری و کارگردانی خود را ادامه داد. تفاوت در سرنوشت طبیعی بود، اما سیاست بیش از هر چیز دیگری بود که این گروه را از هم جدا کرد. تنها تفاوت این بود که دوستی را نمی شد به این راحتی پایمال کرد.
در واقع سیاست، مهاجرت و محدودیت ها در گسست این راه ها نقش داشتند، اما این چارچوب به ما یادآوری می کند که روزی روزگاری همه این افراد زیر یک سقف جمع شده بودند. بدون اینکه عجیب و غریب یا خبرساز باشد. شاید همین حس از دست دادن است که این عکس را بعد از این همه سال همچنان با شکوه می کند.
به گزارش رسانه انتخابتو