نقد فیلم های سروش صحت از «جان با من برکش» تا «استخر»

بعدی- به نظر می رسد فیلم سینمایی «استخر» به کارگردانی سروش صحت در ماه های آینده کلید بخورد.

بر اساس گزارش فردا، سروش صحت بیش از آنکه در هر حوزه هنری فعالیت داشته باشد به عنوان یک سریال نویس تلویزیونی شناخته می شد. بعدها البته پا به دنیای کارگردانی هم گذاشت و با فیلمبرداری سریال هایی مثل پژمان و مجردها در بین مردم نامی برای خود دست و پا کرد. اما «دنیا با من می رقصد» روی دیگری از این کارگردان را نشان داد.

دنیای فلسفی سروش صحت

فیلم «دنیا با من می رقصد» از یک رئالیسم تلخ شروع می شود. نتیجه گذر زمان زوال جسم و در نهایت مرگ است. از آنجایی که فیلمی آوانگارد است، مخاطب را با خود همراه می کند.

تماشاگران می توانند نگاه سروش صحت به مرگ و زندگی را در هر لحظه از فیلم ببینند. نوعی نیهیلیسم، گویی زندگی برای لذت بردن از لحظه نیست. تقابل غم و شادی، زیبایی و زشتی، مرگ و زندگی، درست مانند ترانه های خیام. در این فیلم خیلی خوب توضیح داده شده و به تصویر کشیده شده است. در عین حال فیلم مدعی فلسفه بودن نیست. یک دوست در حال مرگ و دوستانش دور او جمع می شوند تا از او دلجویی کنند. با این حال مهمترین نکته در این فیلم تقابل شخصیت ها با یکدیگر است. هر شخصیت آینه دیگری می شود و همه چیز حول محور جهان شکل می گیرد.

مخاطب در دوراهی بزرگی قرار دارد، نمی‌داند صبحانه با زرافه‌ها را برعکس ببیند یا متفاوت از تولید قبلی. مردم دور هم جمع شده اند و به چیزی جز سود و لذت فکر نمی کنند. مواد مخدر به طرح اصلی تبدیل می شود. شخصیت ها در لحظات مختلف مواد را می کشند و یک موقعیت کمدی خاص ایجاد می کنند. صحت در این فیلم دنیای فلسفی خودش را با پوچی خاصی عرضه می کند. افرادی که هر لذتی از زندگی را چشیده اند، اکنون با مصرف مواد مخدر به دنبال تفریح ​​و لذت بیشتری هستند. با این حال شخصیت پردازی ضعیف باعث شد تا صبحانه با زرافه ها نتواند موفقیت فیلم قبلی صحت را تکرار کند.

«اصطخر» سومین اثر سروش صحت است. این اثر نیز مانند کارهای قبلی او ژانر فانتزی دارد و ترکیب آن با کمدی راهی برای جذب مخاطب است. «پول» داستان زوجی را روایت می کند که زندگی آنها به طلاق ختم شد. بزرگترین دلیل این امر بی تفاوتی مرد است. امین حیایی برای اولین بار مقابل دوربین این کارگردان قرار گرفت. او نقشی را بازی می کند که پژمان جمشیدی باید در زمان درگیری برنامه ریزی بازی کند. در واقع صحت از ترکیب بازیگران ثابت و جدید این فیلم بهره برد. آیا باید منتظر اکران عمومی باشیم و ببینیم که آیا «پول» همان نگاه فلسفی را منعکس می کند؟ آیا موفقیت دیگری مانند «رقص با جهان» در انتظار این کارگردان است؟ یا تماشاگر اثری شبیه «صبحانه با زرافه» می بیند؟