بعدی- بسیاری از کارمندان هر روز با لبخندی اجباری و واکنش های کنترل شده وارد محل کار می شوند، اما متوجه نمی شوند که این نقش آفرینی ظاهری می تواند یکی از عوامل اصلی خستگی تدریجی و از دست دادن انگیزه باشد.
بر اساس گزارش Inq، محققان اخیراً یک عامل پنهان در فرسودگی شغلی را کشف کرده اند. این عاملی است که بسیاری از کارمندان و مدیران تقریباً هر روز در محل کار بدون اینکه متوجه عواقب آن باشند، اجرا می کنند. این یافته ها نشان می دهد که برخی از افزایش خستگی، بی انگیزگی و احساس قطع ارتباط از کار در طول هفته نه تنها از میزان وظایف یا فشار زمان، بلکه از نحوه مدیریت احساسات در محل کار نیز ناشی می شود.
بر اساس دو مطالعه بالینی انجام شده در فرانسه، یکی از ریشه های مهم تجزیه و تحلیل انرژی کارکنان پدیده ای است که محققان آن را “عملکرد سطحی” می نامند. این اصطلاح به افرادی اطلاق می شود که در محل کار احساساتی را ابراز می کنند که در واقع تجربه نمی کنند. یا برعکس، آنها احساسات واقعی خود را سرکوب می کنند زیرا فکر می کنند ابراز آنها “حرفه ای” تلقی نمی شود.
برای بسیاری از کارمندان، این رفتار آشناست: لبخندی که در یک جلسه نمیخواهند، نشان دادن اشتیاق هنگام ارائه گزارشی که به آن اعتقاد ندارند، یا پنهان کردن ناامیدی و خشم برای حفظ حالت چهره «مثبت» و «مصمم». در نگاه اول، این نوع خودکنترلی ممکن است نشانه ای از بلوغ حرفه ای به نظر برسد، اما یافته های محققان نشان می دهد که هزینه روانی آن بسیار سنگین تر از آن چیزی است که معمولاً تصور می شود.
خلاصه نتایج این مطالعات تاکید می کند که “عملکرد سطحی” چرخه ای از فرسودگی را ایجاد می کند که می تواند به طور علمی اندازه گیری شود. این چرخه منابع ذهنی و عاطفی مورد نیاز برای عملکرد موثر در تعاملات کاری را تجزیه و تحلیل می کند. در نتیجه ظرفیت شناختی کاهش می یابد، احساس اصالت فردی ضعیف می شود و اعتماد به تیم ها آسیب می بیند. عواملی که در نهایت مدیریت موثر و همکاری را دشوار می کند.
در این دو آزمایش، سطوح انرژی و نگرش مدیران و کارکنان در طول روز اندازهگیری شد و سپس با میزان تنظیم یا سرکوب هیجانی آنها مقایسه شد. نتایج نشان داد افرادی که بیشتر درگیر نقش آفرینی سطحی بودند به دو روش خود توانمندسازی آسیب دیدند.
اولاین افراد اغلب روز کاری را با احساس خستگی شروع میکردند و در طول روز و هفته در مقایسه با همکارانشان که احساسات واقعی خود را ابراز میکردند، سریعتر خسته میشدند. به عبارت دیگر حتی قبل از شروع فشارهای روزانه مقداری از انرژی خود را از دست داده بودند.
دوماین خستگی اولیه توانایی آنها را برای شکستن این چرخه کاهش داد. وقتی فردی انرژی کافی نداشته باشد، تصمیم گیری برای اینکه صادق تر باشد یا دست از تظاهر بردارید، سخت تر می شود. در نتیجه به همان الگوی قبلی باز می گردد: لبخند مصنوعی، اشتیاق نمایشی و سرکوب احساسات واقعی. این فرآیند یک چرخه نزولی ایجاد می کند که به تدریج منابع روانی فرد را تحلیل می برد.
محققان در گزارش خود هشدار دادند که این وضعیت به نوعی «مارپیچ از دست دادن منابع» تبدیل خواهد شد. کارمندانی که به ویژه در ابتدای روز با کاهش انرژی هیجانی خود مواجه می شوند، بیشتر به راهبردهای تنظیم هیجانی سطحی و ناسالم روی می آورند. این باعث از دست رفتن بیشتر منابع ذهنی می شود و فرد روز بعد را با ذخایر انرژی کمتری شروع می کند. با گذشت زمان، این چرخه می تواند منجر به فرسودگی شدید شود.
پیام این تحقیق واضح است: تظاهر مداوم به موقعیتی که واقعاً اینطور نیست، نه تنها به بهبود عملکرد کمک نمی کند، بلکه در واقع آن را تضعیف می کند. در فرهنگی که از کارکنان انتظار می رود همیشه پرانرژی، دوستانه و مشتاق باشند، این یافته ها زنگ خطر جدی هستند.
اما سوال اصلی این است که چگونه بفهمیم که در دام نقش آفرینی سطحی افتاده ایم؟ یکی از علائم احساس خستگی نامتناسب با حجم کار است. نوعی تحلیل انرژی که اغلب پس از تعاملات اجتماعی یا جلسات کاری اتفاق می افتد. نشانه دیگر دور شدن تدریجی از حس اصالت و «ایفای نقش» به جای خودم بودن است.
کارشناسان توصیه می کنند که سازمان ها محیطی ایجاد کنند که بیان محترمانه و صادقانه احساسات به عنوان یک تهدید تلقی نشود. از سوی دیگر، افراد نیز می توانند با افزایش آگاهی عاطفی، اعمال مرزهای سالم و گفتگوی واضح تر، از شدت این الگو بکاهند. گاهی اوقات تغییرات کوچک، مانند پذیرفتن این نکته که لازم نیست همیشه شاداب و بی نقص به نظر برسیم، می تواند نقطه شروعی برای خروج از این چرخه طاقت فرسا باشد.
سرانجام، فرسودگی شغلی تنها پیامد ساعات طولانی کار نیست. گاهی اوقات این نتیجه تلاش مداوم برای پنهان کردن آنچه واقعاً احساس می کنیم است. بازگشت به صداقت عاطفی شاید یکی از ساده ترین و در عین حال موثرترین راه ها برای حفظ انرژی و سلامت روان در محل کار باشد.