توپ رسمی جام جهانی مدتی است که اعلام شده است. توپی که توسط آدیداس در رنگ های سه پرچم کشورهای میزبان جام جهانی طراحی و تهیه شده است. جالب است که قیمت این توپ در سایت رسمی شرکت آلمانی 170 دلار است. با یک محاسبه ساده و نرخ فعلی دلار ایران چیزی نزدیک به 32 میلیون تومان است. برای برجسته شدن بیشتر این موضوع کافی است حقوق مصوب وزارت کار با توجه به فرصت هایی که در اختیار کارگران قرار می گیرد ماهانه 22 میلیون تومان اعلام شود. در حال حاضر، اگر آنها دارای فرزند و سابقه کار در رزومه خود باشند، این تعداد به 24 میلیون بخش افزایش می یابد.
«درد» زمانی بیشتر خود را نشان می دهد که کارگری در ایران بخواهد توپ جام جهانی بخرد، 2 ماه هزینه اش را برای خرید یک «توپ فوتبال» جمع کند، به فکر پس انداز نباشد و در خوردن و آشامیدن به حداقل ها توجه کند؛ «درد» بیشتر خود را نشان می دهد. البته به شرطی که این روزها از سر کار «جا نیفتد» و صاحبخانه هم دیگر دردی به او ندهد! جالب اینکه در چنین شرایطی «خبرآنلاین» با انتشار گزارشی از هزینه سفر «مضحک» مهدی تاج به کانادا، هزینه بلیت خود و دو دوست دیگر این سفر را 2 میلیارد تومان برآورد کرد. باز هم امیدوارم این سفر برای فوتبال ایران نتیجه و موفقیت داشته باشد. چون تاج و تیمش اجازه خروج از گیت فرودگاه را نداشتند و از آنجا برگشتند.
می توان گفت فیفا بهای این را پرداخت
بدون شک شرایط اقتصادی امروز نشان می دهد که احتمال کاهش ارزش پول ملی نسبت به گذشته بیشتر شده است. شاید شرایط جنگی این روزها باعث این امر شده است. اما به برکت هنر مسئولان و دولتمردان، حتی قبل از جنگ، «آرامش و آرامش» همتای نداشت و این روند پریشان بر سفره مردم اثر گذاشته بود. شاید نیاز به توضیح چنین مواردی در مسائل ورزشی چندان احساس نشود، اما درک هزینه برای سفر به کشوری که از قبل مشخص است به این راحتی مهدی تاج را نمی پذیرد کار ساده ای نیست.
این هم درست است که فدراسیون با یک بیانیه فوری و تکرار عبارت “به هزینه فیفا” خود را به ته این جنجال ها کشاند. اما علاقه اعضای فدراسیون به شرکت در مراسم قرعه کشی جام جهانی در آمریکا ثابت کرد که چنین ادعایی همیشه درست نیست. آن روزها در همان روزهای اول فدراسیون به شدت اعلام می کرد که هزینه ها بر عهده فیفا است اما با گذشت زمان قطعیت این ادعا کمتر شد و کم کم گفته شد که «بخشی» از این هزینه ها توسط فیفا پرداخت شده است.
شاید در دورهای که دکلهای حفاری نفت از بین میرود و اختلاس رخ میدهد، 2 میلیارد و ارقام مشابه آن «چشم مورچه» تلقی شود، اما لااقل کاش دستاوردها «از هیچ» نبود. در این پرونده مهدی تاج استرداد شد اما گروه او طوری رفتار کردند که رئیس فدراسیون به عنوان قهرمان ملی معرفی شد.
سفر به ترکیه؛ چرا و به چه قیمتی؟
وقتی صحبت از مجموعه فدراسیون به میان می آید، هزینه 2 میلیارد دلاری برای خرید بلیت برای آنها کار بزرگی نیست. با این حال بهتر است این روزها یکی از این گروه توضیح دهد که سفر به ترکیه و اردوی چند هفته ای تیم ملی خارج از فیفادی به غیر از هدر دادن پول برای چیست. آیا بازی های دوستانه در ترکیه برگزار می شود یا هوا نسبت به تهران مساعدتر و مساعدتر است؟ فدراسیون به خوبی می داند که تیمی نمی خواهد با ایران بازی کند. در اقدامی جنجالی که ابهت تیم ملی را زیر سوال می برد، 2 بازی دوستانه با تیم های باشگاهی ترکیه را برای این اردو در نظر گرفتند! بازی با تیم های باشگاهی به خودی خود اشکالی ندارد. بازی با تیم های باشگاهی ناشناخته که در غیر این صورت نمی توانند تیم ملی را به طور جدی محک بزنند، نیازی به سفر به ترکیه ندارد، مشروط بر اینکه تیم مورد نظر شناخته شده و متشکل از ستاره های بین المللی باشد.
همچنین به نظر می رسد فدراسیون در حال مذاکره با یک کشور آفریقایی برای برگزاری یک بازی دوستانه سطح پایین است که این روزها از ذکر نام آن خودداری می کنند. جالب اینجاست که آنها باید هزینه این بازی را نیز بپردازند، به تیم ناشناس پیشنهاد مالی بدهند و هزینه های سفر به ترکیه و دیدار با شاگردان قلانوی را تامین کنند. این اردوی ترکیه برای تیم ملی که واقعا در تهران به دست نمی آید جز هزینه اضافی چه چیزی را باید به دست آورد؟
با پول فیفا چه کار می کنی؟
این هم غم بزرگی است. سال هاست که فدراسیون تاج پشت ماجرای درآمدزایی فوتبال ایران پنهان شده است. آنها در حال حاضر درآمد حاصل از صعود به جام جهانی را می دهند یا می گویند فیفا هزینه اردو را قبل از جام جهانی پرداخت می کند. آیا تحریم های بانکی اجازه واریز پول به حساب فدراسیون را می دهد؟ فدراسیون مدت هاست با وعده آزاد شدن این پاداش ها از دولت امرار معاش می کند و به پول همین مردم طمع کرده است. جالب اینجاست که درآمد ایران از فیفا هم خرج موفقیت اداری این دوستان می شود. بزرگترین نمونه آن «دروازه ویلموتس» است، قیمت چند میلیون دلاری قرارداد ننگینی که از پول فوتبال ایران در فیفا به جیب ویلموتس گذاشته شد. یعنی پولی که باید برای زیرساخت های فوتبال در ایران خرج می شد به خاطر عملکرد مهدی تاج هدر رفت.
حتی الان هم داستان خیلی فرق نکرده است. فدراسیون اسپانسر ندارد، کمیته اقتصادی فقط نام دارد و هزینه های آن را دولت تامین می کند. سفرهای خارجی که بدون مواجهه و موفقیت زیاد انجام می شود، سهم مدیرانی است که بیش از سود برای کشور هزینه دارد. فخر را پس از مذاکرات طولانی به کارگرانی که حقوق ماهیانه آنها ۲۲ میلیون تومان است می فروشند!