ناسا جزئیات ساخت یک پایگاه دائمی ماه را شرح می دهد

بعدی- در حالی که مسابقه فضایی بین واشنگتن و پکن وارد مرحله جدیدی می شود، ناسا جزئیات برنامه بلندمدت خود برای ساخت یک پایگاه نیمه دائمی در قطب جنوبی ماه را فاش کرده است. طرحی که شامل استفاده از ربات ها، سیستم های انرژی هسته ای و خورشیدی و حضور دائمی انسان در سطح ماه در دهه آینده است!

به گزارش انتخابتو به نقل از بی بی سی، ناسا جزئیات جدیدی از طرح عظیم خود برای ساختن پایگاه دائمی در ماه را فاش کرده است. این پروژه ای است که انتظار می رود با استفاده از فرودگرهای روباتیک، هواپیماهای بدون سرنشین پرنده، ماه نوردها و سیستم های انرژی هسته ای، زمینه را برای حضور طولانی مدت انسان در سطح ماه فراهم کند.

این طرح بخشی از طرح بزرگتر ایالات متحده برای بازگرداندن فضانوردان به ماه و ایجاد حضور دائمی در آن است. برنامه ای که در میان رقابت شدید با چین برای تسلط بر فضا دنبال می شود.

رقابت فضایی جدید آمریکا و چین

دولت ایالات متحده قصد دارد تا قبل از سال 2029 که دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ به پایان می رسد، فضانوردان آمریکایی را بار دیگر بر روی ماه فرود آورد. اما در عین حال، چین به سرعت در حال پیشبرد برنامه فضایی خود است و اعلام کرده است که قصد دارد تا سال 2030 انسان را به سطح ماه بفرستد. فشار رقابت با چین، ناسا را ​​مجبور کرده تا نشان دهد که همچنان در “رقابت فضایی جدید” پیشتاز است.

این هفته چین گام جدیدی در این راستا برداشت و فضاپیمای «شنژو-23» را به ایستگاه فضایی «تیانگونگ» پرتاب کرد. ماموریتی که گروه جدیدی از فضانوردان چینی را به مدار زمین خواهد برد. از سوی دیگر، در ماه مارس، ناسا برنامه ای 20 میلیارد دلاری برای ساخت یک پایگاه دائمی در قطب جنوب تا سال 2032 را اعلام کرد. پایگاهی که انتظار می رود با انرژی خورشیدی و هسته ای کار کند. جارد آیزاکمن، مدیر ناسا روز سه شنبه گفت که این پروژه نشان می دهد که ایالات متحده “دیگر ماه را ترک نخواهد کرد.”

چرا ماه مهم است؟

ایجاد پایگاه دائمی در ماه فقط یک امر نمادین یا سیاسی نیست. دانشمندان بر این باورند که چنین پایگاهی می تواند نقش مهمی در آینده اکتشافات فضایی داشته باشد. از اهداف اصلی این پروژه می توان به انجام آزمایش های علمی، استخراج منابع ارزشمند، آزمایش فناوری های فضایی و همچنین تسهیل سفرهای آتی به مریخ اشاره کرد.

به خصوص قطب جنوب ماه توجه زیادی را به خود جلب کرد. زیرا دانشمندان بر این باورند که ذخایر آب منجمد در این منطقه وجود دارد. این آب هم برای آشامیدن فضانوردان و هم برای تولید اکسیژن و حتی سوخت موشک قابل استفاده است.

سه مرحله برای ساختن پایه ماه

برنامه جدید ناسا که با نام پایگاه ماه اشتعال شناخته می شود، در سه فاز طراحی شده است.

مرحله اول: اکتشاف رباتیک

ناسا قصد دارد قبل از ارسال انسان، مجموعه‌ای از فرودگرهای روباتیک و پهپادهای پرنده را برای کاوش و نقشه‌برداری از سطح ماه به ماه بفرستد. این ماشین ها برای ارزیابی شرایط سخت و ناهموار در قطب جنوبی ماه و ارائه اطلاعات دقیق در مورد محیط زیست، منابع و خطرات احتمالی مورد نیاز هستند.

علاوه بر این، خودروهای ویژه ای که می توانند فضانوردان یا تجهیزات علمی و سیستم های ارتباطی را حمل کنند در آینده به ماه فرستاده خواهند شد. ناسا اعلام کرد که قرارداد ساخت این تجهیزات را به چندین شرکت خصوصی واگذار کرده است. از جمله “Blue Origin”، یک شرکت متعلق به بنیانگذار آمازون، جف بزوس. شرکت های “Intuitive Machines” و “Astrobotic” نیز در این پروژه مشارکت دارند.

نقش شرکت جف بزوس در پروژه ماه

ناسا می خواهد فرودگر ماه بلو اوریجین به نام استقامت، فرود دقیق و قابلیت هدایت کاملا خودکار بر روی سطح ماه داشته باشد. در همین حال، فرودگر Griffin-1 Astrobotic در حال آماده شدن برای فرود آمدن در دهانه ای به نام نوبیل در نزدیکی قطب جنوبی ماه است.

این روبات ها علاوه بر حمل تجهیزات، ابزارهای علمی ناسا را ​​نیز حمل خواهند کرد. از جمله دوربین های با دقت بالا و سیستم های مبتنی بر لیزر که به فرود ایمن فضاپیما کمک می کند. به گفته کارلوس گارسیا-گالان، مدیر اجرایی برنامه پایه ماه، مرحله اکتشاف رباتیک تا سال 2029 ادامه خواهد داشت و شامل 25 پرتاب فضایی و انتقال تقریباً چهار تن محموله به سطح ماه خواهد بود.

ساخت نیروگاه هسته ای در ماه

سپس ناسا قصد دارد زیرساخت انرژی مورد نیاز برای زندگی طولانی مدت انسان را ایجاد کند. این بخش شامل ساخت سیستم های تولید انرژی خورشیدی و حتی راکتورهای شکافت هسته ای می شود. وجود یک منبع انرژی پایدار برای تامین انرژی تجهیزات، گرم کردن پایگاه و پشتیبانی از زندگی فضانوردان ضروری است. به خصوص در شرایط سخت ماه که دما می تواند به شدت کاهش یابد.

بر اساس طرح ناسا، انسان ها تا سال 2032 می توانند در زیستگاه های “نیمه دائمی” در ماه زندگی کنند. علاوه بر این، ماه نوردهای پیشرفته نیز فضانوردان را قادر می سازند تا مسافت های طولانی را بر روی سطح سنگی ماه طی کنند.

پس آیا این برنامه واقع بینانه است؟

با وجود اهداف ناسا، بسیاری از کارشناسان معتقدند جدول زمانی اعلام شده بیش از حد خوش بینانه است. اگرچه ایالات متحده موفق شد چهار فضانورد را با مأموریت آرتمیس ۲ در ماه آوریل به ماه بفرستد، اما هنوز چالش‌های بزرگی در فرود انسان بر سطح ماه وجود دارد.

یکی از مشکلات اصلی، نبود فضاپیمای آماده برای فرود ایمن فضانوردان بر سطح ماه است. ناسا برای این کار روی SpaceX ایلان ماسک حساب باز کرده است. این شرکت قراردادی برای ساخت سامانه فرود سرنشین دار استارشیپ امضا کرد، اما پروژه استارشیپ با تاخیرها و مشکلات فنی متعددی مواجه شد.

سیمون باربر، دانشمند ماه‌شناسی از دانشگاه آزاد بریتانیا، به بی‌بی‌سی گفت که بزرگترین مانع در حال حاضر رسیدن فضانوردان به سطح ماه است. او می‌گوید: «اگر چین زودتر به ماه برسد، من تعجب نمی‌کنم. به گفته وی، ناسا در توسعه سامانه فرود سرنشین دار با مشکلات زیادی مواجه بوده و این موضوع ممکن است برنامه زمان بندی آمریکا را به تاخیر بیندازد.

سیاست؛ مامور مخفی پروژه قمری

برخی از کارشناسان بر این باورند که انگیزه های سیاسی و همچنین اهداف علمی نقش مهمی در تسریع پروژه قمری داشتند. باربر معتقد است که ناسا در موقعیتی قرار دارد که نشان دهد یک برنامه روشن و فعال برای آینده ماه دارد.

او می گوید: «ناسا احساس می کند باید نشان دهد که برنامه ای دارد و در راه است. بنابراین فشار سیاسی قابل توجهی پشت این پروژه وجود دارد.» رقابت فضایی در دوران جنگ سرد یکی از مهمترین حوزه های رقابت ژئوپلیتیکی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود. بسیاری از مردم اکنون بر این باورند که رقابت بین ایالات متحده و چین بر سر ماه نسخه مدرنی از جنگ باستانی است.

آینده وجود انسان در ماه

با وجود تمام چالش ها، برنامه ناسا نشان می دهد که ایالات متحده همچنان ماه را به عنوان یکی از مهم ترین اهداف استراتژیک خود در فضا می داند. اگر این پروژه طبق برنامه پیش برود، انسان ها چندین دهه بعد نه تنها برای سفرهای کوتاه بلکه برای اقامت طولانی نیز به ماه بازخواهند گشت.

پایگاهی که ناسا در نظر دارد می تواند سکوی پرتابی برای ماموریت های فضایی نسل بعدی باشد. از استخراج منابع روی ماه گرفته تا سفرهای احتمالی انسان به مریخ. اما اینکه آیا آمریکا واقعاً می تواند قبل از چین به این اهداف دست یابد یا خیر، سؤالی است که احتمالاً در سال های آینده به آن پاسخ داده خواهد شد.