بعدی- چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر در سایه حواشی متعددی برگزار می شود که اخیراً مورد توجه قرار گرفته است.
بر اساس گزارش فردا، اگرچه چند روزی از آغاز جشنواره صبح می گذرد، اما مرزهای این جشنواره همچنان محکم است. عدم حضور برخی از بازیگران سینما و حضور عده ای در این مراسم حواشی کنونی را افزایش داد. در این میان منوچهر هادی یکی از کارگردانانی است که با حضور در جشنواره صباح جنجال به پا کرد.
هادی در مصاحبه ای در حاشیه جشنواره فیلم فجر اعتراف کرد که با فراخوان بایکوت کنندگان دیکتاتورهای جشنواره به جای ایجاد هیاهو، فیلمی خواهد ساخت که اعتراضات خود را بیان کند. نظرات هادی ما را بر آن داشت تا به آثار سینمایی این کارگردان نگاه کنیم و سینمای او را از منظر انتقادی یا غیرانتقادی بررسی کنیم.
منوچهر هادی فیلمبردار اجتماعی است؟
منوچهر هادی در سال 1394 با فیلم تلویزیونی تلاطم شروع به کارگردانی کرد. او همچنین کارهای دیگری را برای تلویزیون کارگردانی کرد و اولین حضور خود در سینما را با فیلم قرنطینه انجام داد. با توجه به فیلمهایی چون قرنطینه و یکی میخواهد با تو حرف بزند و در مجموع آثار اولیه هادی، همین بس که این آثار اولین تجربههای کارگردان جوانی هستند که نتوانستند نامی خاص از هادی برجای بگذارند.
هادی یکی از پرکارترین کارگردانان سینمای ایران است که پرداختن به همه آثار او انرژی و زمان زیادی می طلبد. بنابراین به نظر می رسد چاره ای جز نگاهی کوتاه به معروف ترین فیلم های او نداریم.
نام منوچهر هادی با اولین اکران فیلم «من سالوادور نیستم» در سال 1393 به عنوان کارگردان مطرح شد. «من سالوادور نیستم» در همان روزهای ابتدایی اکران با نقدهای عموما منفی منتقدان سینما مواجه شد. به عنوان یک فیلم کمدی، از دیگر آثار کمدی سینمای ایران فراتر نرفته و با وجود فروش نسبتا خوب، شهرت سینمایی خاصی برای هادی به ارمغان نیاورد. من سالوادور نیستم از نظر نقد اجتماعی فیلم چندان سازنده ای نبود.
بعدها منوجهر هادی با فیلم «کارگر ساده نیازمندیم» بار دیگر توانایی خود را در نمایش اجتماعی محک زد. با این حال این فیلم آنطور که باید چیزی برای گفتن نداشت. هادی علاوه بر ناکامی در سینما با ناکامی مالی نیز مواجه شد. پرونده فیلم «کارگر صدا نظیم» خیلی زود بسته شد و این فیلم برای همیشه در آرشیو فیلم های فراموش شده تاریخ سینمای ایران ثبت شد.
شکست مالی فیلم کارگر سعد نشیم باعث شد هادی مدتی از ژانرهای اجتماعی دور بماند. او با ساخت دو فیلم پرفروش کمدی به سینما بازگشت. «آیینه بغل» و «رحمن 1400» دو اثر دیگر هادی بودند که هر دوی آن ها مانند دیگر آثار هادی با نقدهای منفی زیادی مواجه شدند. اگرچه ظاهراً هر دو فیلم دارای لایههای انتقادی هستند، اما به هیچ وجه نمیتوان آنها را آثار انتقادی دانست.
علاوه بر همه اینها منوچهر هادی سریال های تلویزیونی زیادی را نیز در دهه نود تولید کرد. همچنین می توان به سریال های «نیسان آبی»، «قلب» و «عاشقانه» اشاره کرد. البته افرادی که این سریال ها را تماشا می کنند تایید می کنند که این آثار ردپایی از نقد اجتماعی ندارند و همچنین آثاری با انگیزه تجاری هستند. بیایید در مقوله سریال سازی چند قدم به عقب برگردیم.
موضوع هر چه که باشد این است که سینمای منوچهر هادی برخلاف آنچه ادعا می شد اصلا سینمای انتقادی نبود. تغییر سبکی در سینمای این کارگردان مشخص نیست، اما مشخص است که سینمای هادی تا به امروز چیزی جز یک سینمای تجاری نبوده است.