در دنیای فوتبال حرفه ای حتی در سطوح پایین استانداردهایی وجود دارد که انحراف از آنها به معنای بازی با جان مردم است، اما اتفاقی که در بازی لیگ دسته 3 فوتبال ایران در شهر آمل افتاد بیش از یک سهل انگاری ساده بود و در واقع یک فروپاشی کامل اخلاقی و مدیریتی بود.
به گزارش اعتماد مصدوم شدن بازیکنی در کنار زمین به دلیل نبود آمبولانس و اعزام به بیمارستان با پراید تصویری است که باید لرزه بر تن والدین ورزش کشور بیاندازد.
تکرار فاجعه در سایه بی احتیاطی
این اولین بار نیست که فوتبال ایران با چنین بحرانی مواجه می شود. خاطره تاریخی ورزش ایران همچنان در سینه امیرحسین شیرچی گرم است. بازیکنی که دو سال پیش در استان مازندران در میانه میدان جان باخت و پیراهن تیم شهدای بابلسر را بر تن کرد. در آن زمان فریادهایی به گوش میرسید که میگفتند امکاناتی وجود ندارد، احیا دیر شد، نظارتی نبود، اما ظاهراً برای مسئولان تیم فوتبال و سازمان لیگ، مرگ یک جوان تنها مرگ پروندهها بود!
در حالی که این گزارش را می خوانید، هیچ مقام مسئولی در خصوص این حادثه و استفاده از پراید به جای آمبولانس اظهارنظری نکرده است. آنها فکر می کنند با سکوت و آمدن امواج جدید خبر، ماجرا فراموش می شود.
سکوت همیشگی مسئولان؛ پاسخی به قیمت جان
سوال اساسی این است: چگونه می توان مسابقات را بدون ابتدایی ترین زیرساخت های امنیتی، یعنی بدون آمبولانس مجهز در زمین، برگزار کرد؟ طبق قوانین صریح، حضور کادر پزشکی و آمبولانس شرط شروع هر مسابقه است و این نیز بر عهده تیم میزبان است. اینها سوالاتی است که باید به آنها پاسخ داده شود. چرا مدیر مسابقه اجازه داد مسابقه شروع شود؟ رئیس تیم فوتبال مسئول این حادثه کجاست؟ آیا مدیران سازمان لیگ فقط برای جمع آوری ورودی مسابقات و دریافت هزینه تبلیغات بازی وقت دارند؟
آیا کسی باید بمیرد؟
در شهری که ادعا می شود مرکز ورزشی است، گیرکردن یک فوتبالیست آسیب دیده در صندلی عقب پراید، توهین به کرامت انسانی است. اگر این آسیب خدای ناکرده ضایعه نخاعی یا سکته قلبی بود، آیا راننده پراید می توانست نقش امدادگر را در ترافیک شهری ایفا کند؟ انگار سیستم مدیریتی ما منتظر است یک فاجعه ملی بیفتد، یک نفر بمیرد، دوربین های خبری آنلاین شوند تا ما به وضعیت تجهیزات استادیوم فکر کنیم. اما بی تفاوتی و عدم پاسخگویی مسئولان مربوطه نمکی بر زخم ورزشکارانی که برای کمترین دستمزد در لیگ های پایین رقابت می کنند می افزاید.
سکوت سازمان لیگ و تیم فوتبال استان در برابر این رسوایی مدیریتی، همدستی در اتفاقات احتمالی آینده است. تا زمانی که پیشاهنگی فدای روابط شود و جان بازیکنان در اولویت باشد، فوتبال ایران چیزی جز یک نمایش ساختگی نخواهد بود. آقایان مسئول! بیدار شوید تا جنازه دیگری در دستان این فوتبال باقی بماند.