روزنامه اعتماد نوشت: در روزهایی که جامعه درگیر ماه مبارک رمضان و تبعات جنگ بعد از ماه رمضان بود، شورای شهر تهران در پاسخ به انتظار برخی از نام های شناخته شده تصمیم به تغییر نام خیابان علی دایی گرفت. اقدامی که می توان آن را «پاسخ شبه تنبیهی» نامید.
اما سوال اساسی این است که آیا چنین تصمیماتی برای تقویت وحدت ملی و جنگ رسانه ای کشور اتخاذ می شود یا ناشی از نوعی شتابزدگی و دوری از منافع شخصی است؟
اخیرا شاهد بودیم که علاوه بر انتقاداتی که در رسانه ملی علیه علی دایی مطرح می شود، موجی از هجمه ها به برخی چهره های فرهنگی و هنری نیز وارد شده است.
معنی و ثمره این حملات در این شرایط حساس چیست؟ چرا نمی توانیم صبور باشیم و شرایط را عمیق تر درک کنیم؟ آیا این عجله و بی حوصلگی در طرد مردم نشانه تنگ نظری نیست؟ پس چرا رسانه ملی گاهی به افراد احساسی و کم تجربه که سخنانشان ناخواسته باعث افزایش شکاف اجتماعی می شود فضا می دهد؟
برخی شکایت دارند. اما شاید زمان لازم باشد تا این شکایات به دوستی تبدیل شود. این فرصت را با برچسب زدن و تنبیه رسانه ها از دست ندهیم.
نکته قابل تامل دیگر این است که پس از حمایت از مقاومت مردم ایران باید از چهره های مشهور هنر، ورزش و سیاست تشویق و استقبال کرد. او این را فرصتی برای حل مشکلاتش و ادعای خودش قرار داد و نه به خاطر این نبود که شما دیر موضع گرفتید و دیدید حق با ماست؟! در عمل ادامه این رویه چیزی جز زمینه سازی برای نوعی جنگ روانی علیه خودمان نیست. نوعی خودآزاری که نتیجه آن نه تقویت همبستگی ملی، بلکه افزایش شفافیت و بستن راه بازگشت برای بسیاری از افرادی است که ممکن است همچنان در کنار مردم باشند. این گونه برخوردهای عجولانه و خشونت آمیز به جای حل مشکل، شکاف های اجتماعی را عمیق تر می کند و فضای لجاجت و سوء تفاهم را افزایش می دهد.
در فضایی که کشور بیش از هر زمان دیگری به همدلی و یکپارچگی نیاز دارد، نباید با رفتارهای عجولانه و قضاوت های زودهنگام میدان را تنظیم کرد که انگار در میدان دشمنان این سرزمین بازی می کنیم. افراط گرایی و تنگ نظری نه تنها کارساز نیست، بلکه ناخواسته به هدفی که بدخواهان به دنبال آن هستند می رسد: افزایش شکاف ها و شکستن سرمایه اجتماعی. بسیاری از منتقدان و شاکیان در این سرزمین با وجود همه گرفتاری ها همچنان شجاع هستند. هنر برنامه ریزی این است که راه بازگشت و دوستی را برای آنها باز نگه دارید، به جای اینکه به آنها برچسب بزنید و آنها را به خطی فشار دهید که هرگز نمی خواهند.