بعدی- اکنون واضح است که سیاست خارجی در سیستم فکری دونالد ترامپ به جای اینکه تابعی از پیچیدگی های ژئوپلیتیکی یا میراث دیپلماتیک باشد، از تمایل به “معامله” و “نمایش قدرت” ناشی می شود.
به گزارش فردا؛ تاجر نیویورکی فکر می کرد با توسل به تهدید و ارعاب می تواند تهران را مجبور به عقب نشینی کند و با این ایده وارد کارزاری شد که هرگز قواعد بازی را در آن نیاموخته بود. او نه آنقدر باهوش بود که لایه های پنهان ناسیونالیسم ایرانی را بشناسد و نه آنقدر باهوش بود که قدرت متحدان منطقه ای تهران را تحلیل کند. در عوض، او ترجیح داد که توهم قدرت نظامی خود را به توصیه های نادرست مخالفان دور از وطن نسبت دهد. بنابراین، در نهایت، 13 اشتباه استراتژیک مهلک منجر به فروپاشی ائتلاف جهانی علیه ایران و انزوای واشنگتن در میانه یکی از حساس ترین مقاطع تاریخی شد. بعید است که او تا پایان دوره دو هفته ای آتش بس برای رفع این نقاط ضعف اقدام کند.
رفتارگرایی ترامپ؛ چرا دیپلماسی لاتی شکست خورد؟
سیاستمداری که از روز اول سنت دیپلماسی را شکست و با ادبیاتی بی پروا و تهدیدآمیز در صحنه بین المللی ظاهر شد، همین رویکرد را علیه ایران در پیش گرفت. او نه توجهی به پیشینه تاریخی و فرهنگی ایران داشت و نه از اصول اداره دولتی و جنگ آگاهی داشت. او در نهایت با مانع محکم مقاومت و انزوای بین المللی روبرو شد.
۱. افتخار می کرد. او فکر میکرد که روسای جمهور قبلی آمریکا از ترس حمله به ایران را متوقف کردهاند، اما نمیدانست که کشورداری و جنگ تشریفات خاص خود را دارد. این نیاز به استراتژی دارد و باید توسط افراد با استعداد مدیریت شود.
۲. دو راه برای مبارزه وجود دارد؛ یا باید مانند جنگجویان و قهرمانان شجاع باشید یا به کمک طبیعت وحشی و بی رحمی مانند چنگیز، هلاکوخان، اسکندر و تیمور نیاز دارید. ترامپ مدام می خواست مثل خیابان ها و مهمانی های خیابانی «جنگ» کند. لذا به فحاشی و تهدید متوسل شد. در چنین شرایطی مشخص است که مردم محلی به دلیل بی حوصلگی به تدریج علیه لات اربادکش اقدام می کنند.
۳. او فکر می کرد که اگر مانند شهرداران فیلم های بتمن باشد، می تواند بدون توجه به قانون پیش برود، اما ناگهان دنیا در برابر او ظاهر شد. به عنوان مثال، روز سه شنبه، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد با صدور بیانیه ای اظهارات ترامپ را «نفرت انگیز» خواند و گفت که انجام این گونه تهدیدها مساوی با جدی ترین جنایات بین المللی است.
خطای محاسباتی واشنگتن؛ توهم فروپاشی از درون و نادیده گرفتن ناسیونالیسم ایرانی
ترامپ و تیمش به طرز ناشیانه ای از فروپاشی ونزوئلا الگوبرداری کردند و تصور کردند شیراز ایران تحت فشار دیپلماتیک یا معیشتی فرو می پاشد. او بهجای درک واقعیتهای پیچیده جامعه ایران، از روایتهای فانتزی کسانی لذت میبرد که سالها ارتباطشان با وطن قطع شده بود.
۴. او فکر میکرد که نیروهای نظامی ایران مانند تجربه ونزوئلا یک لقمه آماده و میل هستند، یا اینکه سیاستمداران ایران مانند کوبا به راحتی اغوا میشوند.
۵. او با ایرانیان «خطا» همراه شد و با آنها مشورت کرد. مردمی که هیچ وطن دوستی و کینه ای نسبت به سرزمین و مردم ایران ندارند کور شده اند. حتی اگر به قول خودشان بتوانند ایران را «آزاد کنند»، حاضر نیستند آنچه را که در 40-50 سال گذشته در دنیا، لندن یا اسرائیل برای خود ساخته اند، رها کنند و به وطن خود بازگردند یا برای توسعه آن قدم بردارند.
۶. او تمام ایران حتی برخی از کارکنان شبکه ایران اینترنشنال را علیه خود بسیج کرد و هستی و تمدن را تهدید کرد!
از کشتی های ناکارآمد تا اخراج ژنرال ها. اشتباهات استراتژیک ترامپ در فرماندهی رزمی
با نگاه هالیوود به میدان جنگ، ترامپ فکر می کرد که صرفاً ارسال ناوهای هواپیمابر در تغییر موازنه قوا موفق خواهد بود. این رویکرد به طور جدی اقتدار نظامی آمریکا را به چالش کشید.
۷. او فکر می کرد که می تواند با کشتی هایش کل معادله را به نفع خود تغییر دهد. اما آن «نیروی دریایی زیبا» در جنگ 40 روزه جرأت نزدیک شدن به برد موشک های ایران را نداشت.
۸. او فکر می کرد پس از کنار گذاشتن نیروهای مجرب و مجرب آمریکایی، با انتصاب افرادی که چاپلوسی کار را می کردند، به نتیجه مطلوب خواهد رسید، اما حادثه اصفهان و از دست دادن تجهیزات گران قیمت (طبق ادعای او) برای نجات یک خلبان، این نظریه را باطل کرد.
شکست در ساخت ائتلاف بین المللی؛ وقتی ترامپ به تنهایی در جبهه ضد ایران ایستاده است
دونالد ترامپ، تهران را کاملا منزوی دانست و مفاهیمی مانند عمق استراتژیک و شبکه متحدان غیررسمی را نادیده گرفت. یکی دیگر از اشتباهات محاسباتی، شرط بندی بر روی متحدانی بود که باید امنیت اولیه آنها را در سایه خلیج فارس تامین کنند. ترامپ نه توانست نظر قدرت های جهانی را جلب کند و نه به اجماع لازم در آمریکا دست یابد.
۹. او فکر می کرد که ایران تنهاست، اما حزب الله یک طرف ایستاده بود. با وجود اینکه نیازی به مداخله جدی در یمن نداشت، دست به کار شد و بسیج عمومی در عراق ایجاد شد.
۱۰. او فکر می کرد که می تواند با کشورهای عربی خلیج فارس متحد شود، اما عربستان، امارات، بحرین، قطر و کویت به آمریکا نیاز داشتند که حتی اگر در جبهه تهاجمی باشند، از خود دفاع کنند.
۱۱. او با بنیامین نتانیاهو شریک شد. کسی که جنایاتش در غزه هنوز توسط جهانیان فراموش نشده است.
۱۲. او فکر می کرد دنیا به او می پیوندد، اما اسپانیا، ایتالیا، آلمان و حتی ناتو او را تنها گذاشتند و بقیه دنیا به جز او و نتانیاهو معتقد بودند که این جنگ مال آنها نیست.
۱۳. او فکر می کرد کنگره، سنا، رسانه ها و مردم آمریکا پشت سر او خواهند ایستاد.