به گزارش نیویورک تایمز، جماران با اشاره به اینکه ترامپ اغلب اصطلاحاتی را از بازی پوکر وام می گیرد، اظهار داشت که گواه این مدعا سخنان وی خطاب به ولادیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین است که گفته بود در مورد درگیری با روسیه «برنده ای ندارد». ترامپ همچنین به رهبران ایران گفت که «هیچ اهرمی» علیه او ندارند.
فریدمن در مقاله خود در نیویورک تایمز اعلام کرد که رئیس جمهور آمریکا “اهرمی را که فکر می کند در اختیار دارد” ندارد و شرط بندی کرده است که تحریم نفتی ایران این کشور را مجبور به مذاکره با شرایط خودش می کند.
در همین حال، تهران امیدوار است که بتواند از نظر اقتصادی مقابله کند و از نفوذ تنگه هرمز برای اعمال فشار با افزایش قیمت انرژی در سطح جهانی استفاده کند. به گفته این نویسنده، وضعیت، تضاد ارادهها است که در آن هر یک از طرفین تلاش میکند طرف دیگر را وادار به عقبنشینی کند.
بررسی بد
فریدمن این سوال اساسی را مطرح می کند که چگونه ایران می تواند دو ماه در برابر قدرت نظامی ترکیبی ایالات متحده و اسرائیل مقاومت کند و نتیجه می گیرد که این به دلیل قضاوت نادرست ترامپ از ماهیت “جنگ نامتقارن” است که موازنه قدرت را در جهان تغییر می دهد.
نگارنده چندین نمونه از این تحول را بررسی می کند، از جمله استفاده اوکراین از پهپادهای ارزان قیمت برای حمله به اهداف استراتژیک در داخل روسیه، استفاده ایران از پهپادهای شهید برای حمله به زیرساخت های دیجیتال در خلیج فارس و اتکای گروه های مسلح به ابزارهای ابتدایی برای ساخت موشک های ارزان قیمت به جای سامانه های دفاعی گران قیمت.
او تاکید می کند که این تحولات نشان دهنده گذار به دورانی است که در آن نیروهای کوچک یا گروه هایی با منابع محدود می توانند با استفاده از ابزارهای دیجیتال هدفمند که شکاف سنتی در قدرت نظامی را کاهش می دهد، تأثیر قابل توجهی داشته باشند.
از عصر اطلاعات تا عصر هوش مصنوعی
اما فریدمن با استناد به کارشناسان فناوری از جمله کریگ موندی، مدیر سابق تحقیقات و استراتژی مایکروسافت، هشدار داد که جهان در حال حرکت از عصر اطلاعات به عصر هوش است، جایی که ابزارهای دیجیتال دیگر محدود به افزایش قابلیتهای افراد آموزش دیده نیستند و به آنها اجازه میدهد تا با عوامل هوش مصنوعی جایگزین شوند که میتوانند به طور مستقل عملیات پیچیده را انجام دهند.
او توضیح داد که ابزارهای هوش مصنوعی مبتنی بر مدلهای زبان بزرگ، حملات سایبری پیچیده و خودکار را با هزینه کم امکانپذیر میکنند و «اهرم قدرتمندی» را برای سازمانهایی که قبلاً هیچ تأثیری نداشتند، فراهم میکنند.
وی همچنین به گزارشهای اخیر در مورد توانایی برخی از مدلهای هوش مصنوعی در کشف آسیبپذیریهای جدی در سیستمهای فنی و دسترسی این ابزارها به کاربران غیرمجاز اشاره کرد. این به دشواری کنترل گسترش آنها اشاره می کند.
با توجه به این چالش ها، فریدمن خواستار همکاری دو قدرت اصلی در زمینه هوش مصنوعی، ایالات متحده و چین برای ایجاد مکانیسم هایی برای کاهش خطرات متقابل، مشابه توافق نامه های محدودیت تسلیحات هسته ای در دوران جنگ سرد شد.
او نتیجه میگیرد که این عدم همکاری میتواند کل کشورها را در معرض خطرات بیسابقهای در دنیایی قرار دهد که افراد و سازمانهای کوچک توانایی فزایندهای برای ایجاد تخریب گسترده با هزینه کم دارند.